مشقتى جانكاه ، مجدداً چادر را نصب مىكردند . اين قرنطينه داراى دوازده سالن بود كه برخى از آنها به وسيلهء شبكهاى از سيمها از هم جدا گرديده بود . اين سالنها به گونهاى قرار گرفته بود كه شش سالن در برابر شش سالن ديگر بود كه از ميانهء آنها ، خط راه آهن عبور كرده بود طول هر سالن يك صد متر و عرض آن 75 متر بود و هيچ گونه ساختمانى در آنها ديده نمىشود تنها بنايى كه وجود داشت در كنار سالن اول بود كه اين ساختمان ويژه بخار است و سربازان پاسدار و خدمتگزاران ، به اين بخش منتقل شدند و لباسهاى آنان را در معرض اين بخار قرار دادند در حالى كه همگى لخت و عريان بودند و به علت سرما در حال ايستاده مىلرزيدند . بدون شك دولت سربلند ما ، مىبايست توجه بيشترى به اين قرنطينه « 1 » نمايد ، تا تمامى زايرين بيت اللَّه الحرام ، بتوانند با كمال آسايش و راحتى اين ايام را در اين بخش بگذرانند .
در حالى كه خديو روزهاى قرنطينه بهداشتى خود را مىگذرانيدند ، برخى از بزرگان اين منطقه به همراه « وفابك » ، جانشين فرماندهى « معان » و « على بك فواد » منشى ويژه استاندارى ، براى عرض سلام و اداى احترام ، به قرنطينه آمدند ، ليكن بنابر مقررات قانون قرنطينه خديو آنان را نپذيرفت و ناگزير همگى در اداره قرنطينه به ضيافت او باقى ماندند ، تا اين كه زمان تعيين شده در صبح روز جمعه ، 21 ژوئن به پايان رسيد . پس ميهمانان در سراپردهء خديو ، به حضور وى شرفياب گرديدند و به دستبوسى ايشان نايل گرديدند .
در اين هنگام بود كه لكوموتيو قطار روشن شد و قطار خديو در ساعت دو بعد از ظهر آن روز به حركت در آمد . در آغاز از ايستگاه « تبوك » گذشتند . اين ايستگاه كه بسيار كوچك بود ، در فاصله هزار مترى شمال قرنطينه در كيلومتر 693 راه شام واقع گرديده بود . اين ايستگاه تا شهر « تبوك » در حدود سيصد متر فاصله داشت . خانههاى اين دهكده ، بر روى بلندىهاى ميانى اين صحرا قرار داشت كه اطراف آنها به وسيلهء نخلستانها و
هامش
( 1 ) . اين قرنطينه تاكنون تنها به مردمان تركيه و شام اختصاص داشته اما اهالى مصر مجبورند كه قرنطينهبهداشتى خويش را پيش از ورود به مرزهاى مصر در « طور » بگذرانند و تا كنون گفتگوهاى رسمى درباره اعتبار قرنطينه « تبوك » و استفاده عمومى از آن براى مصريان و ديگر تبارها انجام گرديده است ، ليكن هنوز در اين باره دستور خاصى صادر نگرديده است .