ذىنفع وضع گرديده بود و از اين پس ، ادارهء نخستين به ادارهء « امور بهداشتى عمومى » نامگذارى گرديد كه جايگاه آن در مصر بود و دومى ادارهء بهداشت دريايى و قرنطينههاى مصرى ناميده شد كه مقرّ اصلى آن در اسكندريه بود . پس از اين مجدداً آيين نامه جديدى از سوى كنگرهء پاريس ، در تاريخ 19 ژوئن سال 1893 ميلادى وضع گرديد و دستور العمل و وظايف ادارهء ياد شده را كاملتر نمود .
قرنطينههاى ياد شده تنها مخصوص مواظبت از حاجيان در سفر شان به مكه و يا بازگشت از آن نبود ، زيرا اين افراد ، اغلب از راه خشكى اين راه را طى مىكردند و در طول مسافت راه خود ، موجب زدودن آلودگىها و بيمارىها از آنان مىگرديدند ، ليكن به علت شيوع ( وبايى ) كه در سال 1858 ميلادى ، سرتا سر سرزمين حجاز را فرا گرفت و مردم براى فرار از آن به سوى مصر رفتند ، دولت مصر ، ناگزير و براى اولين بار قرنطينههايى را در « بئر عنبر » ، در ميانه راه « قصير » و « قنا » احداث كرد . اما حاجيانى كه همراه كاروانها از راه « عقبه » مسافرت مىكردند ، به هنگام رسيدن به « سوئز » ، از ورود آنان جلوگيرى به عمل مىآمد و در « عجرود » نيز قرنطينهاى براى آنان احداث كرده بودند .
از اين زمان به بعد ، ضرورت ايجاد قرنطينهء بهداشتى در « طور » ، آشكار شد ، ليكن كنگرهء « قسطنطنيه » ، محل آن را از « طور » به « وجه » تغيير داد ، زيرا اغلب حاجيان ، از راه خشكى از ايندهكده عبور مىكردند . بنابراين قرنطينهدر « وجه » يا « رأس ملعب » به وجود آمد و همراهان كاروانيان ، در اين دو منطقه در قرنطينهء بهداشتى قرار مىگرفتند . اما مسافران دريايى در « طور » و يا « عيون موسى » كه از سال 1877 ميلادى ، بيشتر اين مسير را براىانجام سفر حج خويشانتخاب مىكردند ، در قرنطينههاى بهداشتى قرار مىگرفتند .
در اين هنگام بود كه دولت مصر ، تمامى امكانات خويش را نسبت به قرنطينههاى بهداشتى در « طور » مهيا نمود ، به طورى كه در سال 1893 ميلادى ، به طور كامل همگى مراكز را تحت پوشش بهداشتى قرار داد . از اين پس ، اين مكان تنها جايگاه گسترده و كاملى ، براى قرنطينهء حاجيان مصرى و ديگر حاجيانى كه از مصر عبور مىكردند ، به حساب مىآمد و تا كنون نيز همچنان اين جايگاه قرنطينه باقى مانده است و روز به روز در آن جا اصلاحاتى صورت مىپذيرد .
الرحلة الحجازية ( سفرنامه حجاز ) ( فارسى ) — صفحة 438
مساهمون: انصارى
ص٤٣٨