در اين هنگام بود كه ثروت آنان فراوان گرديد و آن چنان در زندگى مادى و دنيايى فرو رفتند تا آنجا كه در ساختن كاخها و قصرها به پيروى از بين اميه مشغول شدند و زندگى را تنها در آسايش و رفاه و خوردن و پوشيدن و مسكن گزيدن خلاصه نمودند .
بدين منظور ساختمانهاى عظيم و مستحكم را بنا كردند و چاههاى فراوانى را در آن صحرا حفر نمودند و باغها ، كشتزارها و گلستانهاى بىشمارى را به وجود آوردند و آب فراوانى را به آنها سرازير گردانيدند .
به طورى كه مدينه به صورت بهشتى زيبا و سرسبز درآمد و اين رفاه و آسايش همچنان ادامه داشت ، تا اين كه در آغاز قرن چهارم پايههاى اين خلافت سست و متزلزل گشت و بذل و بخششها رو به كاهش نهاد پس از آن ، كم كم وضع آن تغيير كرد و وضعيت رفاه آنان از هم گسست .
پس ستايش و حمد پروردگار را كه دوام همواره از آن اوست .
پس از اين ، مدينه رو به ضعف گزارد و ميدانى از براى تاخت و تاز اعراب و جنگهاى بدويان قرار گرفت . در اين هنگام ، يعنى در سال 360 هجرى ، « عضد الدوله ابوشجاع » ، وزير « طائع للَّه » ، حصارى را بر اطراف مدينه بنا نمود ؛ اين حصار تا نيمههاى قرن پنجم هجرى پا بر جا بود . در اين دوران ، بر اثر سستى پايههاى ديوار قسمتهايى از آن فرو ريخت . « جمال الدين » وزير پادشاه موصل و برپا كننده نوانخانهء ايرانيان در مدينه ، آن را از نو بنا نمود . سپس « نور الدين بن زنگى » ، در سال پانصد و پنجاه و هشت هجرى ، به هنگام تجديد بناى ساختمان حجره شريف ، مقدارى بر حصار مدينه افزود .
از آن پس ملك « صالح بن قلاوون » در سال 755 هجرى آن را بنا نمود و سپس سلطان « قايتباى » در سال 881 هجرى و سلطان « سليم عثمانى » در سال 939 هجرى ، آن حصار را مرمت نمودند .
« محمد على پاشا » والى مصر پس از جنگ وهابيان آن را تعمير كرد و « باب المصرى » را بر اين حصار گشود .
سلطان « عبدالعزيز » ( عثمانى ) نيز در سال 1285 هجرى ساختمان آن را تجديد كرد و ارتفاع آن را به 25 متر رسانيد ، چنان كه 40 برج ديده بانى براى دفاع از شهر در اطراف
الرحلة الحجازية ( سفرنامه حجاز ) ( فارسى ) — صفحة 420
مساهمون: انصارى
ص٤٢٠