رمى
رمى در اصطلاح حج ، سنگ زدن به جايگاه ويژهاى در منا را گويند كه به وسيلهء هفت سنگريزه - به اندازه باقلا - بدان محل پرتاب مىكنند . اين جايگاهها جمره ناميده مىشود كه جمرات سه گانه عبارتند از : جمرهء عقبه ، جمرهء وسطى و جمره صغرى ( كه عامهء مردم بدانها شيطان بزرگ و ميانى و كوچك گويند ) هر جمره داراى جايگاه ويژه و خاصى است كه قبلًا در بخش راه به سوى عرفات ذكر آن گذشت . رمى يا پرتاب ريگ به سوى اين جمرات - به اتفاق تمامى مذاهب - عملى واجب به شمار مىآيد . بدين ترتيب كه حاجى در اولين روز اقامت خود در منا ( / روز اضحى ) تنها جمرهء عقبه را رمى مىكند .
اما در دو روز ديگر هر سه جمره به وسيلهء حاجيان رمى مىگردد . بنابراين ، مجموع سنگريزههايى كه هر حاجى به سوى جمرات پرتاب مىكند ، ( 49 ريگ ) مىباشد . زيرا به هر جمره مىبايست تعداد هفت سنگ پرتاب نمايد . جايگاه جمرات ، همواره از ازدحام و شلوغى خاصى برخوردار است كه رسيدن به نزديكى آن محل بدون تحمل رنج و مشقت ميسر نمىگردد .
در ميان اين پرتاب كنندگان ، تعداد زيادى با شور و شوق فراوان اين كار را انجام مىدهند و برخى ديگر نيز پا را از اين فراتر نهاده و به وسيلهء گلولههاى تپانچهء خود همانند آن كه دشمنى سرسخت را در مقابل خويش داشته باشند ، بدان جايگاه شليك مىنمايند . در برداشت كلى از عمل رمى ، مردم اين تصور را دارند كه شيطان را كه همواره دشمن سرسخت انسان به شمار مىآيد در مقابل خويش مىبينند و بدان حمله مىكنند .
آنها با اين گونه حمله به جمره ، دشمنى آشكار خود را با شيطان به ظهور رسانده و هر گونه ارتباط خود را با او نفى مىنمايند .
عرب همواره در مناسك حج حتى پيش از اسلام ، جمرات سه گانه را رمى مىكرده است ؛ زيرا آنان اعتقاد داشتند كه خداوند به ابراهيم عليه السلام كه در آن هنگام در اين محل بوده