خروج حاجيان به سوى عرفات
در هفتم و هشتم ماه ذى الحجه مردم قصد عرفات كرده و هر يك به وسيلهء شتر يا الاغ و يا با پاى پياده از مكه خارج مىگردند و نخست از راه شرق از مُصلّى مىگذرند و سپس با اندكى تمايل به سوى جنوب از ميان دو كوه و در بيابانى كه عرض آن بين يك صد تا پانصد متر است ، حركت مىكنند ؛ در مدت زمان اين دو روز هيچ گاه حركت مردم در آن سرزمين قطع نمىگردد . در انتهاى مكه از اين سفر ، « بياضيه » واقع شده است كه كاخ « شريف عبدالمطلب » در آنجاست و اين كاخ در سمت راست شخص عابر پياده ، قرار دارد ؛ اين كاخ به وسيلهء باغى كه اغلب درختان آن را درختان سدر تشكيل مىدهد - احاطه شده است . در حدود صد كيلومتر پس از آن ، در سمت چپ ، « جبل النور » واقع شده است اين كوه داراى قلهء بسيار مرتفعى است كه بر بالاى آن گنبد سفيدى بنا گرديده ، به طورى كه سفيدى نور آن به آسمان مىتابد ؛ اين جايگاه مكان عبادت مردم پيش از اسلام بوده است و پيامبر صلى الله عليه و آله نيز پيش از بعثت در آن مكان عبادت مىكردهاند و نيز آغاز نزول وحى بر حضرتش بر اين كوه صورت گرفت . سپس راه كمى به طرف جنوب تمايل پيدا مىكند و پس از طى مسافتى در حدود پنج كيلومتر به منا مىرسد . در آغاز ورود به منا ، در طرف چپ راه عمومى ، « جمرهء عقبه » را مشاهده مىكنيد . اين جمره از ديوارى سنگى به ارتفاع حدود سه متر و عرض تقريبى دو متر تشكيل گرديده است ؛ اين ديوار روى قطعه سنگ بلندى بنا گرديده كه ارتفاع آن از سطح زمين در حدود يك متر و نيم است و در پايين اين ديوار حوضى بنا گرديده است كه سنگهاى رجم ( جمار ) - كه هر حاجى پس از حركت از عرفات بدان سوى پرتاب مىنمايد - در درون آن ريخته شود .
منا از دير زمان نزد عرب جاهليت به عنوان مكانى مقدس به شمار مىآمده كه در آن مكان داراى خانهاى براى بتان خويش بودهاند .