خداوند تبارك و تعالى به پيامبر صلى الله عليه و آله و رسول خدا صلى الله عليه و آله محمد چنين فرمود :
قَدْ نَرى تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِي السَّماءِ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضاها فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ حَيْثُ ما كُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ
« 1 »
پس اين چنين شد كه از اين پس كعبه به عنوان قبله گاه مسلمانان قرار گرفت به طورى كه مسلمين در هر نقطهاى از كرهء زمين قرار داشتند . دور يا نزديك ، شمال يا جنوب و شرق و يا غرب همگى رو به سوى كعبه نمودند و نماز خود را به سوى آن مكان به جاى آوردند .
كعبه مركز دايره مسلمانان گرديد كه همگى به وسيلهء ريسمان مستحكم دين خود :
دين توحيد ، برابرى ، برادرى و آزادى سالم به هم پيوستند و از صميم قلب خود براى آن احترام و تجليل والايى قايل شدند به طورى كه نمىتوان عظمت آن را به زبان آورد .
مسلمانان هيچ گونه تفاوتى ميان مذاهب مختلف خود احساس نكردند و همگى با دلى واحد و زبانى يك صدا در پشت سر امامى يگانه به نماز مىايستادند و با خداى خود به راز و نياز مشغول مىشدند .
اين عمل تنها گواه بر تسامح موجود ميان مسلمانان نيست بلكه بزرگترين دليل بر وحدت هدف آنان در عبادات و احساس همبستگى ميان آنان نيز مىباشد كه نظير آن در ميان مذاهب ديگر اديان ديده نمىشود .
خداوند طواف بر كعبه را يكى از فريضههاى حج قرار داده و در هنگامى كه هر مسلمان مستطيع گشته و به حج مىآيد اين فريضه براى او - در هر زمان و مكان - واجب مىگردد .
عجيب آن كه هر مسلمان كه براى اولين بار نگاهش بر كعبه افتد ، لرزش خاصى را در جسم خود احساس مىنمايد . اين احساس نه تنها از آن جهت است كه چشم او براى اولين بار به مكانى جديد افتاده كه تا به حال نديده است ، بلكه اين جايگاه خود داراى هيبت و عظمت خاصى است كه بدين ترتيب در اين حال افراد دچار حالتهاى خاصى
هامش
( 1 ) . بقره ، 144