أجارتكم بَسْل علينا مُحَرَّم * وجارتنا حِلٌّ لكم و حليلها
برداشت تحريم آنان از اين ماهها ، اين گونه بود كه بدان احترام مىگزاردند و در اين ماههاى حرام سلاح خود را بر زمين مىافكندند و جنگ ستيز را كه پايهء زندگى آنان به شمار مىآمد ، ترك مىكردند و تا كنون نيز در بيشتر مناطق پيرامون جزيرة العرب ، اين رسم برقرار مىباشد . در طول اين ماهها ميان تمامى قبايل اين سرزمين ، آرامش برقرار بود به طورى كه هيچ گاه مانعى به راه حج گزاردن هر يك از آن قبايل وجود نداشته و به همين جهت است كه عرب همواره از جنگهاى چهار گانهاى كه در اين ماهها رخ داده است ، به عنوان جنگهايى ننگين و رسوا ياد كرده و بدان « فجار » گويند ، كه اين به معناى آن است كه در آن هرزگى و گستاخى صورت گرفته است .
« خداش بن زهير عامرى » در اين باره اين گونه سروده است :
فلا توعدينى بالفجار فإنّه * أحلّ ببطحاء الحَجون المخازيا
اسلام نيز حرمت ماههاى حرام را تأكيد نموده و در اين باره مىفرمايد :
يَسْئَلُونَكَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرامِ قِتالٍ فِيهِ قُلْ قِتالٌ فِيهِ كَبِيرٌ وَ صَدٌّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ
« 1 » . نزول اين آيه بدين جهت بود كه رسول خدا صلى الله عليه و آله « عبداللَّه بن حجش » را به سوى « نخله » فرستاد . حضرت نامهاى به دو سپرد و دستور دادند كه دو روز پس از حركت از مدينه در ميان راه آن را باز گشايد . هنگامى كه نامه را گشود اين نوشته را در آن ديد : « همچنان حركت كن تا به نخله برسى و در آنجا اخبارى كه از آنان به تو مىرسد ، ما را آگاه ساز » پس عبداللَّه رو به همراهان خويش كرده و گفت : در ميان شما هر آن كس كه رغبتى در شهادت دارد با من همراه شده و كسى كه خواهان آن نمىباشد مىتواند مراجعت نمايد . زيرا رسول خدا صلى الله عليه و آله در اجبار به شما مرا نهى فرمودهاند . پس به همراه ياران خويش كه هشت نفر بودند حركت كرد تا در نخله پايين آمدند در اين هنگام « عمرو بن حضرمى » به همراه گروهى از قريش با مال التجارهاى از آن نقطه عبور مىكردند . آن روز آخرين روز از ماه رجب بود .
پس به آنان حمله كردند و « ابن حضرمى » را به قتل رسانيدند و مردى از همراهان او را به
هامش
( 1 ) بقره ، 127