تاريخ مكّه
تاريخ مكّه به دوران حضرت ابراهيم خليل - صلوات اللَّه عليه - مىرسد . در سال 1892 پيش از ميلاد مسيح عليه السلام به دستور خداوند ، با فرزند خود اسماعيل و مادرش هاجر - آن چنان كه در تورات آمده است - هجرت نمودند و با آنان به سوى اين بيابان - كه به علت نبود آب كسى در آن سكونت نمى كرد - حركت نمود . شايد در اين هنگام « عماليق » كه غالباً در صحرايى واقع در شمال مكّه كه بدان « حجون » گفته مىشد زندگى مىكردند ، از سوى « بحرين » بدين سرزمين سرازير شدند - سرزمين آنان در آن دوران تا شبه جزيرهء سينا ادامه داشت - و بابليان به آنها « ماليق » مىگفتند . عبرانيها لفظ عم ( يعنى امت ) را به آنها افزودند و از آن پس « عم ماليق » گفته مىشد عربها آن را تحريف كردند و « عماليق » گفتند . مصريان به آنان « هكسوس » يعنى چوپان مىگفتند . هنگاميكه هاجر به چاه زمزم كه حياتى تازه بدين صحراداد ، دستيافت ، عماليقبدان سرزمين مهاجرت كردند و دربارهء سكونت خود در آنجا با هاجر به گفتگو نشستند . آنان امر چاه را به دست وى و فرزندش سپردند و هاجر هم قبول كرد هاجر مكانى را ساخته بود كه خود و فرزندش بدان پناه مىبردند .
ابراهيم عليه السلام نيز براى زيارت و ديدار آنان از فلسطين در تردّد بود ، تا اينكه از سوى پروردگار فرمان آمد كه اين خانه را تطهير كرده و مصلايى براى مردم قرار دهد .