را از كهنترين و پيشتازترين اقوام ، در تمدن به شمار مىآورند .
هنگامى كه كمكم اين دولت رو به ضعف گذاشت و از قدرت آن كاست ، سرزمينهاى پيرامون آن جدا گرديده « آشوريان » مستقل شدند .
آشوريان در پى استقلال خود ، آنچنان قدرت پيدا كردند كه در سال 1280 پيش از ميلاد ، در دوران پادشاهى « تغلاب بلسّر » بر بابل چيره شدند و حاكميت آن را به دست گرفتند . آشوريان پس از به قدرت رسيدن ، شروع به آزار عربها كرده و با آنان رفتارى زشت و ناپسند داشتند . عربها اين ستم و بيدادگرى را تحمّل نكرده و گروه بسيارى از آنان ، همانند هر زمان ديگر به هنگام ظلم و بيدادگرى ، از آن ديار مهاجرت كرده و به سوى جنوب جزيرة العرب و غرب آن رهسپار گرديدند .
شاسو ( هكسوس ) يا قوم عرب شرق يا عرب رعاة
در آن هنگام كه دولت حمورابى در بابل مستحكم و پابرجا بود ، « هكسوس » در قرن بيست و سوم پيش از ميلاد مسيح عليه السلام از تنگهء سوئز به مصر وارد شد و بر سمت دريايى آن سرزمين چيره گرديد و حكومتى را در آن منطقه براى خود ايجاد كرد . اين حكومت مركز دولت خويش را شهر « صان » قرار داد و نخستين پادشاهان آنان « سلاطيس » نام داشتند كه از سَرانِ خاندان هفدهم مصر بودند . عرب رعاة ، همچنان در مصر باقى ماندند تا اينكه مَلِك « تُحُتْمُسْ » - پادشاه « طيبه » - در حدود سال « 1700 ق . م » آنها را از اين سرزمين راند .
از آنان آثار قابل ذكرى به جاى نمانده است و تنها آثارى كه مىتوان نام برد ، مجسمههايى است از معبودهاى آنان ، به ويژه از معبود « سوتيغ » كه همچنان باقى مانده است . گفته مىشود ، فرعون دورانِ حضرت ابراهيم عليه السلام ، كه عرب به او « سنان بن اشل »