138
لا تنافس فى مواهب الدّنيا فانّ مواهبها حقيرة : بخششهاى جهان را آرزومند مباش كه آن بسيار كوچك و ناچيز است .
139
لا تسرعنّ الى الغضب فيتسلّط عليك بالعادة و لا تطمعنّ نفسك فيما فوق الكفاف فتغلبك بالزّهادة : سرعت در غضب مكن كه آن بطور عادت بر تو غلبه مىكند ( و جزء طبيعت مى گردد ) و نفست را در بالاترين از رزق كفاف بطمع مينداز كه زهد تو را از بين مى برد ( و بحرصت وامى دارد ) .
140
لا تفرحنّ بسقطة غيرك فانّك لا تدرى ما يحدث بك الزّمان : از لغزش و افتادن ديگرى خوشحال مشو براى اين كه نمى دانى فردا روزگار براى خودت چه تازه پيش مى آورد ( و از كجا كه صد درجه بدتر از شخص افتاده نشوى ) .
141
لا تمنعنّ من فعل المعروف و الإحسان فتسلب الإمكان : از كار خوب و نيك سر مپيچ و رخ متاب كه فرصت از دست گرفته مىشود ( و پشيمانى باقى مى ماند ) .
142
لا تبطرنّ بالظّفر فانّك لا تأمن ظفر الزّمان بك : البتهّ از بادهء پيروزى سرمست مشو زيرا كه تو از پيروزى روزگار بر خودت ايمن نيستى
143
لا تغتررنّ بالأمن فانّك مأخوذ من مامنك : مغرور ايمنى خويش مشو زيرا كه تو از همان جاى امنيّت گرفتار مى گردى .
144
لا تبتهجنّ بخطاء غيرك فانّك لا تملك الإصابة ابدا : از خطاى ديگرى خوشنود مشو كه تو خودت هيچگاه درستكارى را مالك نمى گردى .
145
لا تتّبعنّ عيوب النّاس فانّ لك من عيوبك ما يشغلك ان تعيب النّاس : در پى جستن عيوب مردم مباش كه خودت آن قدرها عيب دارى كه تو را از عيب جوئى مردم باز دارد .
146
لا تقاولنّ الّا منصفا و لا ترشدنّ الّا مسترشدا : جز با شخص منصف گفتگو مكن و جز جوياى هدايت را هدايت منماى .
147
لا تعدنّ عدة لا تثق من نفسك انجازها وعده مده وعده دادنى كه از پيش خودت اطمينان ندارى كه آن را وفا كنى .
148
لا تغتررنّ بمجاملة العدوّ فانهّ كالماء و ان اطيل سخانه بالنّار لم يمتنع من