آن دشمنت مىباشد .
164
ما قال النّاس لشيء طوبى له الّا و قد خبأ له الدّهر يوم سوء : مردم در بارهء چيزى نگفتند خوشا بحالش جز اين كه روزگار روز بدى را براى آن پنهان داشت ( و آن شادى را بغم تبديل كرد ) .
165
ما مزح امرء مزحة الّا مجّ من عقله مجّة هيچ مردى اندك مزاحى نكرد جز اين كه از عقلش چيزى را افكند و از دست داد .
166
ما التذّ احد من الدّنيا لذّة الّا كانت له يوم القيامة غصّة : هيچكس از دنيا حطّ و لذّتى نبرد جز آنكه آن لذّت در آخرت برايش غصهّ بود .
167
ما زاد فى الدّنيا الّا نقص فى الأخرة : هيچ در دنيا نيفزود جز اين كه در آخرت كم شد .
168
ما اقرب الرّاحة من التّعب : واى كه تا چه اندازه آسايش برنج توام و نزديك است .
169
ما اجلب الحرص للنّصب : چقدر آزمندى اندوه را جلب كننده و كشنده است .
170
ما اقرب النّعيم من البؤس : چقدر نزديك است نعمت برنج و گرفتارى .
171
ما اقرب السّعود من النّحوس : چقدر نزديك است خوشبختى به بدبختى .
172
ما اخسر من ليس له فى الأخرة نصيب : چقدر زيانكار است كسى كه در آخرت بهره برايش نيست .
173
ما اشجع البرى ء و اجبن المريب : چقدر دلير است بيزار از گناه و چقدر ترسو است كسى كه ( در بارهء قيامت ) دچار بدگمانى است .
174
ما كان اللّه سبحانه ليضلّ احدا و ليس اللّه بظلّام للعبيد : چنين نيست كه خداوند سبحان كسى را گمراه كند و خدا بر بندگان ستم روا نمى دارد .
175
ما كان اللّه سبحانه ليفتح على احد باب الشّكر و يغلق عنه باب المزيد : چنين نيست كه خداوند سبحان باب شكر را بر كسى بگشايد و درگاه فزونى را بر وى ببندد .
176
ما زالت عنكم نعمة و لا غضارة عيش الّا بذنوب اجترحتموها و ما اللّه بِظَلّامٍ لِلْعَبِيدِ : هيچ نعمت و خرّمى عيشى از شما گرفته نشد مگر بواسطهء گناهانى كه كسب كردهايد خداوند ستم كننده بر بندگان نيست .
177
ما انزل الموت منزله من عدّ غدا من