434
من قلّ ادبه كثرت مساويه : هر كه كم ادب و علم است بديهايش بسيار است .
435
من اقتحم لجج الشّرور لقى المحذور : هر كه در درياهاى شرور فرو رود مراكز ترسناكى مشاهده نمايد .
436
من رضى بالمقدور اكتفى بالميسور : هر كس به آن چه كه برايش مقدّر شده بسازد به آن چه دست مىدهد و مى رسد قناعت كند .
437
من كثر شططه كثر سخطه : هر كس دروغ و ستمش بسيار باشد دشنام و زشت گوئى بر وى بسيار گردد .
438
من كثر كلامه كثر لغطه : شخص پرگوتر بيهوده گو است .
439
من كثرت ريبته كثرت غيبته : هر كه رياكاريش بسيار باشد بدگوئى از وى بسيار است .
440
من كثر مزاحه قلّت هيبته : مرد پر مزاح كم هيبت است .
441
من افشى سرّك ضيّع امرك : هر كه راز تو را فاش سازد كار تو را ضايع كرده است .
442
من اطاع امرك اجلّ قدرك : هر كه امر ترا اطاعت كند رتبهء تو را بالا برده است .
443
من اراد السّلامة فعلية بالقصد : هر كه خواهد سالم باشد بايد ميانه روى را اختيار كند .
444
من غالب الضّدّ ركب الجدّ : هر كه بر دشمن غلبه كردن خواهد بايد اسب كوشش را سوار گردد .
445
من وجد موردا عذبا يرتوى منه فلم يغتنمه يوشك ان يظمأ و يطلبه و لم يجده : هر كه سرچشمهء شيرين و گوارا پيدا كند از آن سيراب شود اگر آن را غنيمت نشمرد و خود را سيراب نسازد زود از كه تشنه شود و در صدد جستنش برآيد و نيابد ( فلذا انسان بايد از موقعيّت استفاده كند ) .
446
من جعل ديدنه الهزل لم يعرف جدهّ : هر كه هزل و سبكى را پيشهء خويش گيرد كوشش و مردانگيش شناخته نشود .
447
من غالب من فوقه غلب : هر كه با ما فوق خود بستيزد و مقهور و شكسته شود .
448
من تجبّر على من دونه كسر : هر كه بر زير دستش ستم روا دارد شكسته شود .
449
من استغشّ النّصيح استحسن القبيح : هر كه نصيحت را بيالايد ( و در آن خيانت ورزد ) زشت را نيكو شمرده است .