فصل دوم وقوف به عرفات
[ 956 ] م - واجب است وقوف به عرفات - كه محلى است معروف و محدود است بحدود معروفه - به قصد قربت و خالص مثل ساير عبادات .
[ 957 ] م - مراد از وقوف ، بودن در آن مكان است چه سواره و چه پياده يا نشسته يا خوابيده يا در حال راه رفتن ، به هر حال كه باشد كافى است .
[ 958 ] م - اگر در تمام وقت بيهوش باشد يا خواب ( 1 ) ، وقوف او باطل است .
[ 959 ] م - به احتياط واجب ( 2 ) لازم است در عرفات باشد از بعد از زوال روز نهم تا
شرح
( 1 ) - آية الله اراكى ، آية الله نورى : بدون آن كه قبلا قصد وقوف كرده باشد خواب باشد وقوف او باطل است .
آية الله مكارم : هر گاه قبلا به عرفات آمده و نيت كرده باشد صحيح است .
آية الله گلپايگانى ، آية الله صافى : ولى اگر پيش از وقت در عرفات باشد و قصد وقوف كند و به همين قصد بخوابد و اتفاقا در تمام وقت بيدار نشود صحت وقوف او بعيد نيست و اگر بعد از قصد وقوف و دخول وقت بخوابد ضرر ندارد و وقوف او صحيح است . ( مناسك فارسى ، ص 105 ، مسأله 146 ) .
آية الله سيستانى : اگر در اوّل وقت وقوف مثلا آن را قصد كند و بعد از آن بخوابد يا بيهوش شود تا آخر وقت كفايت مىكند و اگر بدون اين كه قصد وقوف كرده باشد در تمام وقت در حال خواب يا بيهوش باشد وقوف از او حاصل نشده است و امّا اگر قبل از وقت قصد وقوف كرده ولى در تمام وقت خواب يا بيهوش باشد ، كفايت اين وقوف محلّ اشكال است . ( مناسك ، مسأله 367 ) .
آية الله تبريزى : اگر قبل از خواب قصد وقوف كرده و لو در هنگام وقوف خواب باشد ، مانعى ندارد .
آية الله صانعى : بدون آن كه قبلا قصد وقوف كرده باشد خوابيده باشد وقوف او باطل است .
( 2 ) آية الله تبريزى : وقوف در عرفات براى شخص مختار بنا بر احتياط از اول ظهر روز نهم ذى الحجه تا غروب است ، و