تخطي إلى المحتوى الرئيسي

مناسك حج ( فارسي ) ( محشى ) — صفحة 125

مساهمون:

ص١٢٥
مسجد رسيد ديد به جهت ازدحام نمىتواند با عبور محرم شود ، لذا از شوهرش كه حاضر بود اجازهء نذر گرفت و چند قدمى از مسجد فاصله گرفت و با نذر محرم شد ، آيا كفايت مىكند يا خير ؟ ج - اگر احراز كند كه قبل از ميقات ، با نذر محرم شده است مانع ندارد . ( 1 ) [ 234 ] س - زن در حال حيض به خيال اين كه مىتواند در حال عبور ، در مسجد شجره احرام ببندد وارد مسجد شد و بلا فاصله احرام بست و تلبيه را هم گفت و چند قدمى هم به طرف درى كه مىخواست خارج شود رفت ، ولى چون ديد نمىشود عبور كرد برگشت و از همان درى كه وارد شده بود خارج شد ، آيا احرامش چگونه است ؟ ج - صحيح است . ( 2 ) [ 235 ] س - يك نفر از حجاج به كلى شنوايى خود را از دست داده و زبان او هم لكنت دارد كه قادر بر تكلم صحيح نيست ، مسئولين و ساير حجاج همراه ، به اين موضوع توجه نداشته‌اند و اين آقا بدون نيت و تلبيه وارد مكه شده است ، تكليف او و همراهانش چيست ؟ ج - بايد به ميقات برگردد و با نيت و تلبيه محرم شود هر چند با بردن همراه باشد ، و اگر نمىتواند به ميقات برود بايد در خارج حرم محرم شود ، ( 3 ) و اگر نمىتواند تلبيه را صحيح بگويد و لو با تلقين ، ( 4 ) احوط آن است كه به هر نحو مىتواند بگويد و ترجمه اش را نيز بگويد . ( 5 )
شرح
( 1 ) - آية الله گلپايگانى ، آية الله صافى : با آن كه مىتواند از پشت ديوار مسجد هم محرم شود نذر لازم نيست . به مسألهء 230 مراجعه شود . ( 2 ) آية الله تبريزى : صحّت احرامش محلّ اشكال است . ( 3 ) آية الله بهجت : و بنا بر احتياط واجب بايد تا مقدار ممكن از حرم دور شود ( مناسك شيخ ص 11 ) . آية الله گلپايگانى ، آية الله صافى : به حاشيه مسأله 215 مراجعه شود . ( 4 ) آية الله گلپايگانى ، آية الله صافى : ترجمه اش را بگويد و نايب هم بگيرد رجاء كه از طرف او بطور صحيح تلبيه را بگويد . ( 5 ) آية الله خامنه اى ، آية الله مكارم : احوط اين است كه در اين صورت نايب هم بگيرد . آية الله خوئى : اگر كسى قدرت بر تصحيح تلبيه و لو با تلقين نداشته باشد مىتواند به ملحون اكتفا كند گر چه احوط جمع بين ترجمه و استنابه نيز هست . و نيز اخرس ( گنگ و لال ) كافى است با اشاره تلبيه بگويد گر چه احوط استنابه نيز هست . ( تعليقهء عروه ، ج 2 ، ص 361 و مناسك ، مسألهء 179 و 180 ) . آية الله سيستانى : اگر تلقين ميسور نبود كافى است به نحوى كه مىتواند بگويد اگر عرفا تلبيه صدق كند و اگر صدق نكند