هرگاه گناهان دوست بسيار گردد شاديى كه بواسطهء او دست مىدهد كم گردد .
89
إذا أبصرت العين الشّهوة عمى القلب عن العاقبة : هرگاه ديدهء شهوت باز گردد چشم دل از ديدن پايان كار كور شود .
90
إذا أحبّ اللّه عبدا ألهمه حسن العبادة هرگاه خداوند بندهء را دوست دارد نيكى عبادت را بدل او اندازد .
91
إذا اقترن العزم بالحزم كملت السّعادة : هرگاه عزم و همّت با دور انديشى توأم گردد نيكبختى كامل و درست است .
92
إذا قصرت يدك بالمكافات فأطل لسانك بالشّكر : هرگاه دستت از كيفر و مكافات كوتاه باشد زبانت را بشكر گذارى دراز كن .
93
إذا نزلت بك النّعمة فاجعل قراها الشّكر هرگاه نعمتى بر تو ( از جانب خدا ) نازل گردد شكر و سپاس را مهمانى آن نعمت قرار داده .
94
إذا رأيت مظلوما فأعنه على الظّالم : هرگاه ستم رسيده را ديدى او را بر ستمكار يارى كن ( و دست ستمگر را از سرش كوتاه ساز ) .
95
إذا رأيت المكارم فاجتنب المحارم : هرگاه بزرگواريها را رعايت و نگهدارى كردن خواهى پس از حرامها دورى گزين ( اصولا كسب بزرگوارى جز بدورى از گناهان بدست نيايد ) .
96
إذا كان البقاء لا يوجد فالنّعيم زائل : هرگاه پايدارى و بقا يافت نشود ( و رشتهء عمر بگسلد ) نعمت خود به خود نابود و زائل است ( و پروندهء روزى او بسته مىشود ) .
97
إذا كان القدر لا يردّ فالاحتراس باطل هرگاه تقدير تغيير پذير نباشد خود را نگهداشتن باطل و نابود است ( بلكه انسان وقتى كه مى بيند برگرداندن امرى مشكل و محال است اگر از آن فرار كند نامش دچار ننگ گردد و اگر پافشارى نمايد نيكنامى برد )
98
إذا استخلص اللّه عبدا ألهمه الدّيانة : هرگاه خدا بنده را پاك و خالص خواهد ديانت را بوى تلقين فرمايد .
99
إذا أحبّ اللّه سبحانه عبدا حبّب اليه الأمانة : هرگاه خدا بندهء را دوست داشته باشد امانت دارى را نزدش محبوب گرداند .
100
إذا قويت فاقو على طاعة اللّه : هرگاه