بديهى بشمار مى رفت ، تا آنجا كه كلماتى كه از دو لب او صادر مى شد ، بعنوان يك مثل متداول تلقى مى گرديد .
يكى از سخنان زيباى بديهى او سخنى است كه آن را به مردى كه حضرت را به زبان مى ستود اما در واقع وى را متهم مى دانست ، گفته است : « من از آنچه تو با زبان ميگوئى فروتر و از آنچه در دل دارى فراترم » .
هنگامى كه تصميم گرفته بود براى موضوع مهمى كه پيروانش در آن ترديد داشتند و از او پشتيبانى نكردند ، به تنهائى قيام كند ، عدهاى از پيروانش نزد وى آمدند و در بارهء دشمن به حضرت عرضه داشتند : يا امير المؤمنين ، ما ترا از شر آنان مصون مى داريم . على « ع » فورا در پاسخ گفت : « شما مرا از شر خود حفظ نمى كنيد ، چگونه از شر ديگران حفظ مى كنيد اگر مردم پيش از من ، از ستم حكمرانانشان شكايت مى كردند ، امروز من از ظلم رعيت خود شكايت دارم . گويا من پيرو ، و آنان پيشوا هستند » .
روزى كه پيروان معاويه ، محمد بن ابى بكر را كشتند و خبر كشته شدنش به امام رسيد ، فرمود : « همانا اندوه ما بر او به اندازهء شادى آنان براى او است ، ولى آنان دشمنى كم كردند و ما دوستى از دست داديم » .
از وى پرسيدند : كدام يك از دادگرى يا بخشش برتر است فرمود : « عدالت ، چيزها را بجاى خود مى گذارد و بخشش ، آن را از جاى خود بيرون مىكند . دادگرى ، نگهدارندهء همگان است و
بخشى از زيبايى هاى نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 68
مساهمون: جورج جرداق
ص٦٨