ميان ريگها و علفزارها از بين مى رود ، هرگز صحيح نيست .
على « ع » مى گويد : « اگر راههاى انديشهات را بپيمائى تا به پايان آن برسى ، دليل و برهان ترا رهبرى نمى كند مگر به اين كه آفرينندهى مورچه همان آفرينندهى درخت خرما است ، و بزرگ و كوچك ، سنگين و سبك ، نيرومند و ضعيف در آفرينش او يكسان است و آسمان و فضا و آب و بادها نيز چنين است . بنا بر اين به ماه و خورشيد ، و گياه و درخت ، و آب و سنگ و گردش شب و روز ، و جريان اين درياها ، و كثرت اين كوهها و ارتفاع اين قلهها نظر كنيد . . . » .
باز بسوى او گوش فرا دهيد : « به هيچ نعمتى از نعمت هاى دنيا نمى رسيد مگر آنكه نعمت ديگرى را از دست مى دهيد ، و هيچ كهنسالى از كهنسالان شما به يك روز عمر خود نمى رسد مگر آنكه روز ديگرى از عمرش نابود مى گردد ، و براى او افزونى در خوراك تجديد نمى شود مگر آنكه روزى قبلى او از بين مى رود ، و اثر و نشانهاى براى او بوجود نمى آيد مگر آنكه اثر ديگرش فانى مى گردد ، و هيچ تازهاى براى او تجديد نمى شود مگر بعد از آنكه تازهى او كهنه مىشود ، و هيچ خوشهاى براى او نمى رويد مگر آنكه خرمنى از او كم مىشود ، و همانا دودمان هائى كه ما فروع آنها ، هستيم در گذشتند » .
آرى على « ع » وجود واحدى است كه از خودش با زبان خودش
بخشى از زيبايى هاى نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 47
مساهمون: جورج جرداق
ص٤٧