هرگز وعدهاى مده كه بر اثر كمى اعتماد به خود ، آن را كوچك بشمارى ، و در صورتى كه سرازيرى ناهموار باشد ، به سربالائى هموار مغرور مشو .
رحم كن تا به تو رحم كنند . سخن نيك بگو تا ترا به خوبى ياد كنند .
از غيبت دورى كن ، زيرا بدگوئى مردم ، نان خورش سگهاى دوزخ است .
بايد بزرگ شما با كوچكتان مهربان باشد .
كسى كه برادرش را در پنهانى موعظه كند او را زينت داده و اگر آشكارا به او پند دهد او را رسوا كرده است .
شما بايد در حال خشنودى و خشم ، سخن حق بگوئيد و با دوست و دشمن دادگرى كنيد .
شنوندهء غيبت ، يكى از غيبت كنندگان محسوب مىشود .
غيبت ، كوشش ناتوان است .
على « ع » مردى را ديد كه نزد فرزند حسن « ع » از ديگرى غيبت مىكند ، به او فرمود : پسرك من ، گوش خود را از غيبت پاك نگه دار ، زيرا او به پست ترين چيزى كه در ظرفش هست نظر كرده و آن را در ظرف تو خالى نموده است .
پند و اندرز را براى برادرت خالص گردان و او را در هر حال همراهى كن ، و از برادرت در اثر ترديد كناره مگير و بدون درخواست رضايت از وى جدا مشو ، زيرا شايد او عذرى داشته باشد و تو او را
بخشى از زيبايى هاى نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 302
مساهمون: جورج جرداق
ص٣٠٢