قسمتى از نامه‌اى است كه امام « ع » آن را به يكى از فرمانداران خود كه بيت المال را ربوده و به حجاز فرار كرده بود ، نوشته است : پس هنگامى كه در اثر خيانت شديد به مردم ، قدرت يافتى ، در حمله سرعت نموده و زود برجستى و مانند گرگى كه بى پروا ، بز از پا افتاده را مى ربايد ، اموال آنان را كه براى بيوه‌زنان و يتيمان خود اندوخته بودند و تو بر آن دست يافتى ربودى و با گشادگى سينه ، بدون آنكه از گناه ربودن آن بپرهيزى ، آن را بسوى حجاز بردى . چگونه آشاميدنى و غذا را بر خود گوارا مى دارى در حالى كه مى دانى حرام مى خورى و حرام مى آشامى پس از خدا بترس و اموال اين گروه را به آنان بازگردان كه اگر اين كار را نكنى و خداوند مرا بر تو قدرت دهد همانا در بارهء تو نزد خدا عذر مى آورم و با شمشيرم ترا