ببخش و او را كمك كن و خوبى را براى او آشكار ساز » .
در پايان ، على « ع » به مجموعهء سخنانى كه بر محور دعوت به فانى شدن مردم در مردم از نظر مهر و محبت ، مى چرخد ، زبان مى گشايد .
به حق بايد گفت اين سخنان بالاترين ميراث بزرگ اخلاقى انسان محسوب مىشود . سخنان زيباى زير از همين قبيل است : « با كسى كه از تو جدا شده ارتباط برقرار كن و به كسى كه ترا محروم كرده عطا كن .
چنان كه دوست دارى ديگران به تو خوبى كنند به عموم مردم نيكى كن .
به آن كس كه با تو بدرفتارى كرده نيكى كن . خود را به بخشش به كسى كه شما را محروم كرده عادت دهيد . . . » .
پسر ابو طالب به منظور تكميل اين دعوت بزرگ ، چهارپايان ، زمين ها و انسانها را در اين محبت مشترك ساخته و مى گويد : « از خدا بترسيد در بارهى بندگان و شهرهاى او ، زيرا شما حتى در بارهء زمين ها و چهارپايان مورد سؤال قرار مى گيرد » .
آرى مهربانى انسان با انسان و ساير موجودات ، دليل زندگى در برابر مرگ ، بلكه يكى از خواستههاى وجود عادل بشمار مى رود
بخشى از زيبايى هاى نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 112
مساهمون: جورج جرداق
ص١١٢