به تو سود و ضررى نمىرساند ؛ مخوان پس اگر غير خدا را بخوانى پس همانا از ستمگران خواهى بود » « 1 » .
نحوه استدلال به آيات بيان شده و مانند آنها اين است كه از خواندن غير خداى متعال نهى مىكند و توسّل به اهل بيت ، اولياء و انبياء خواندن غير خداى متعال است ، نتيجه اين كه آيات منع از توسّل را اقتضاء دارد .
پاسخ : همانا آنچه در آيات نهى شده است ، خواندن غير خدا با خدا است ، يا خواندن غير خدا بدون خدا و به نحو مستقل است . و اين دو مورد ، مصداق شرك است ، زيرا فرض دو وجود مستقل يا دو معبود مستقل ، مصداق واقعى شرك ذاتى يا شركى عبادى است . و لكن توسّل ملازم و همراه با چنين فرضى نيست . زيرا توسّل جوينده تنها خدا را عبادت مىكند ، پس با خدا خداى ديگرى را نخوانده است و در مقابل بندگى خداى متعال غير خدا را نيز نخوانده است .
بنابر اين
« مَعَ اللَّهِ »
يا
« مِنْ دُونِ اللَّهِ »
در آيات الهى گوياى اختصاص يافتن نهى به فعل و عمل مشركان است . و شامل توسّلى كه خالى از عبادت ( غير خدا ) باشد ( كه در اينجا فرض شده ) نمىشود . علاوه بر اين آياتى وجود دارد كه بر
هامش
( 1 ) . يونس ، آيه 106