بدهد ( سيزدهم ) هر گاه أطفال مالي كسب كرده باشند ومعلوم نباشد كه از حلال يا حرام كسب شده
مكروه است از براي ولى فروختن ان مال واز براي ديگران خريدن ان مال را از ولى ( چهارم ) مكروه
است شغل حجامي در وقتي كه شرط مزد كنند ( پانزدهم ) مكروه است زر كري كردن وذبح كردن
در وقتي كه ان شغل خود قرار دهد ( شانزدهم ) مكروه است جولائي كردن بلكه مطلق نساجي
كردن اما بافتن بور باوحصير مكروه نيست
( فصل چهارم در آداب تجارت است )
وان چند چيز است أول آنكه كاسب وتاجر أولا مسائل كسب وتجارت را بداند ومعامله صحيح را
از فاسد فرق كذارد زيرا كه بعقد فاسد مال داخل در ملك أو نخواهد شد پس تصرف أو در ان مال
حرام خواهد بود وگاه شود كه مرتكب ربا شود چنانچه از أمير المؤمنين عليه السلام مرويست كه
روزي در بالاى منبر فرمود كه اى كروه مردان أول دانستن بعد از ان تجارت كردن وأين عبارت
را سه مرتبه فرمود بخدا قسم كه ربا در اين أمت مخفي تر است از صداى پاي مورچه كه بر روى
سنكراه رود پس فرمود هر تاجرى فاجرى است وهر فاجرى در جهنم مكر تاجرى كه حق خود را
بكيرد وحق مردم را به مردم دهد ونيز فرمود كسيكه تجارت كند بغير علم فرو مىرود در ربا هم چنان كه
كسى در كل فرو مىرود ودر بعضي از روايات است كه ان حضرت رد بازارهاى كوفه هر روز طواف
مىكرد وكسبه وتجار را موعظت مىفرمود بهاين كلمات اى مردم پيش از خريد وفروخت طلب خير از خدا
بكنيد وتحصيل كنيد بركت را بسبب سهولت نمودن خريد وفروش وتفاوت نكذاريد در ميان
خريداران وفروشندگان وزينت خود كنيد حلم وبردبارى را وباز ايستيد از قسم خوردن ودورى
كنيد از دروغ كفتن وباز ايستيد از ظلم كردن وبانصاف سلوك كنيد با مظلومان ونزديك نشويد بر باء
وتمام بدهيد كيل ووزن را وچيزى كم ندهيد وفساد مىكند در زمين وأين كلمات را بيان مىفرمود وبعد
از ان بمنزل خود عود مىفرمود ومتوجه أمور مردم مىشد ( دوم ) سنت است كه ما بين مشتريان
تفاوت نكذارد وبا همه بهيك نحو سلوك كند مكر اين كه كسى را ترجيح دهد بسبب اين كه از أهل علم
وفضل باشد ( سيم ) هر گاه كاسب بگويد بشخصى كه بيا از من متاع بخر من بتو احسان خواهم كرد
سنت است كه در ان متاعي كه بهاو مىفروشد از أو انتفاع نكيرد ومكروه است انتفاع كرفتن از مومنان
غاية القصوى در ترجمه عروة الوثقى ( فارسي ) — صفحة 353
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٣٥٣