چنين ذكر شده « از دبوسيه تا ربنجن بك مرحله ، و از ربنجن تا زرمان يك مرحله ، و از زرمان تا سمرقند ، نيز يك مرحله است ( 334 ) .
ابن خرداذبه آنجا كه مسافت بين شهرها و روستاها را ذكر مىكند گويد : از دبوسيه تا ربنجن پنج فرسنگ و از ربنجن تا زرمان شش فرسخ و از زرمان تا قصر علقمه پنج فرسنگ است ( 203 ) .
و در كتاب مسالك و ممالك و ترجمهء فارسى آن در همين باب چنين ذكر شده : « از اشتيخن تا زرمان سه فرسنگ است » و در تاريخ طبرى هم زرمان با نسخه بدلهائى چون رزمان و زرنان آمده است ( 9 / 1529 ) .
و ابن اثير هم در كامل رزمان به تقديم « را » بر « زا » آورده و آن را از بلاد سمرقند شمرده است ( 5 / 58 ) .
از آنچه از كتابهاى جغرافى و تاريخ نقل شد ، ظاهرا زرمان به صحت نزديكتر باشد .
ص 128 س 4 ابو نصر احمد ( 295 - 301 ) : بعد از پدرش امير اسماعيل پادشاهى يافت و مكتفى در ذى قعده 295 به دست خويش لوائى بست و به دست طاهر بن على به بخارا فرستاد .
احمد اميرى عادل و فاضل و دانشپرور بود .
در ابتداء امارتش قصد سفر رى كرد كه امور آن سرزمين را سامانى بخشد ، يكى از اركان دولت به او گفت پيش از آنكه عازم سفر رى شوى بهتر آنست كه خاطر از طرف عم خويش اسحاق بن احمد كه در سمرقند است آسوده دارى ، مبادا در غيبت تو فرصت يافته و عصيان ورزد ، و ترا مشغول دارد . امير احمد اسحاق را از سمرقند بخواند و پس از رسيدن به بخارا فرمود تا او را بزندان افكندند ، و پس از آن عازم رى گرديد .
و در سال 298 اسحاق را از بند رها كرد و او را به فرغانه و سمرقند
تاريخ بخارا ( فارسي ) — صفحة 314
مساهمون: محمد بن جعفر النرشخي
ص٣١٤