بود ، بدين جهت آن قربه را منزل الطواويس ناميدند . قتيبه بيم داشت كه اگر به بخارا شود ، سغديان از پس او درآيند و او در ميان ماند و بخارخدا را كه جوانى بود بر بخارا حاكم كرد . و كسانى را كه بيم داشت با بخارخدات مخالفت كنند از ميان برداشت ، و پس از آن به سوى مرو رهسپار گرديد . ( 1230 ) در همين سال مردم سغد بر طرخون كه با قتيبه صلح كرده بود شوريدند ، و گفتند تو به خوارى راضى شدى ، و قبول جزيه نمودى ، ما را به چون توئى كه پير و فرتوت شدهاى نيازى نيست ، پس او را گرفته زندانى كردند ، و غوزك نامى را به پادشاهى برداشتند و طرخون در حبس خود را هلاك كرد . ( 1230 ) در سال 93 قتيبه سمرقند را فتح كرد ، و در اين وقت غوزك ملك سمرقند بود . و در سال 95 شاش و فرغانه بگشاد ، و در وقتى كه در اطراف شاش بود ، خبر مرگ حجاج به دو رسيد و بسيار غمگين شد ، و به مرو برگشت . ( 1267 ) در سال 96 كاشغر را فتح كرد ، و به چين حمله نمود . در همين اوقات خبر يافت كه سليمان بن عبد الملك خلافت يافته است . چون از او وحشتى داشت نافرمانى آغاز كرد ، و خليفه را خلع كرد . وكيع بن حسان تميمى كه از قتيبه ناراضى بود پنهانى سپاه عرب را با خود همراه كرد ، و بر او شورانيد و لشكريان در فرغانه قتيبه را با يازده تن از فرزندان و فرزندزادگان مسلم كشته ، سر آنها را به نزد سليمان فرستادند ، و اين واقعه در ذى حجه سال 96 بود . و ميرخواند به سال 97 نوشته است .
و در كشته شدن وى حيان نبطى نيز دست داشت ، و از قتيبه روى گردان شده و به دشمنانش پيوسته بود .
تاريخ بخارا ( فارسي ) — صفحة 166
مساهمون: محمد بن جعفر النرشخي
ص١٦٦