وراق معروف به غنجار حافظ . وى از آن روى به غنجار مشهور گشت كه در جوانى از عيسى بن موسى تيمى غنجار در حديث پيروى مىكرد ، و كتابهاى او را مىخواند و مىنوشت .
ياقوت در ارشاد الاريب فى معرفة الاديب از او ياد كرده گويد :
ابو عبد الله بن ابى بكر در جملهء ادبا و اهل ادب نبود كه ذكرش در اين كتاب لازم باشد ، ولى از آنجا كه در تاريخ بخارا تأليفى دارد نامش را در اينجا آوردم . و از سمعانى احوال او را بدين شرح نقل نموده كه : وى در سال 410 ( ؟ ) وفات يافت ، و مولدش در سال 337 بود ، و در مقبرهء حوض الفدام در بخارا مدفون گرديد .
و بعد گويد : احمد بن ماما الاصفهانى حافظ در زياداتى كه بر تاريخ بخارا جمع آورى نموده است ، بعد از ذكر نسب و وجه شهرت او به غنجار گويد :
بسيارى از مشايخ كه غنجار روايت حديث از آنها دارد در تصنيفش تاريخ بخارا ياد شدهاند . و در آخر ، وفات غنجار را وقت طلوع آفتاب روز جمعهء 22 شعبان سال 422 ( ؟ ) ذكر كرده است . ( 6 / 329 ) تأليفاتش يكى تاريخ بخارا ، و ديگر فضائل الصحابة الاربعة است . و وفاتش به قول صحيح در سال 412 در بخارا بوده است .
( انساب سمعانى a 41 ، اللباب 2 / 179 ، العبر 1 / 293 ، ياقوت 1 / 521 و 4 / 920 ، ارشاد الاريب 6 / 329 ، مزارات بخارا 38 )
ص 6 س 1 سعيد بن خلف بلخى : نامش در مآخذى كه در دست است به نظر نرسيد ، محتمل است وى ابو سعيد خلف بن ايوب عامرى فقيه حنفى مفتى بلخ و خراسان صاحب كتاب اختيارات در فقه باشد كه در سال 220 وفات يافته است . ( هدية العارفين 1 / 348 و حاشيهء مزارات ص 22 )
تاريخ بخارا ( فارسي ) — صفحة 145
مساهمون: محمد بن جعفر النرشخي
ص١٤٥