بزرگان اهل حديث بوده است .
ابو صالح هروى روايت كند از عبد الله بن مبارك كه مىگفت : چهل هزار درهم براى اخذ حديث و شصت هزار درهم براى آموختن ادب صرف كردم ، اى كاش آنچه در راه به دست آوردن حديث هزينه نمودم براى اكتساب ادب انفاق مىكردم . ( ابن اثير 5 / 53 ، كشف المحجوب : 117 )
ص 5 س 6 مخلد بن عمر : از او و قضاتى كه بعد از او ذكر شدهاند اطلاعى در در دست نيست . ( فراى 6 )
ص 5 س 4 ابو ديم حازم سدوسى : سدوسى ( به فتح سين و ضم دال و سكون واو و سين در آخر . ) اين نسبت به سدوس بن شيبان نام قبيلهء بزرگى از عرب است ، گروه بسيارى از علماء بدين سدوس منسوبند كه نام عدهاى در انساب سمعانى و وفيات الاعيان ابن خلكان 1 / 466 و 2 / 254 ياد شده ، اما نام ابو ديم حازم در جائى به نظر نرسيد . ( فراى 7 و وفيات الاعيان )
ص 5 س 7 غنجار : به ضم غين و سكون نون ، دو نفر به اين لقب شهرت يافتهاند :
يكى ابو احمد عيسى بن محمد بن موسى تيمى ( تيم قريش ) . گويند از آن جهت كه گونه هايش سرخ بود به غنجار ملقب گرديد . وى از مردم بخارا و از افاضل دانشمندان ، و زاهد و محدث ما وراء النهر بود .
حاكم گويد : غنجار امام عصر خويش بود ، و در كبر سن طلب علم كرد .
او براى تحصيل دانش و اخذ حديث مسافرت به عراق و حجاز و شام و مصر نمود ، و از علماء آنجا كسب علم كرد ، و در سال يكصد و هشتاد و پنج در سرخس درگذشت .
بعضى تاريخ وفات او را در سال 184 دانسته ، و ذهبى در العبر به سال 186 نوشته است .
و ديگر ابو عبد الله محمد بن ابى بكر احمد بن محمد بن سليمان بخارى
تاريخ بخارا ( فارسي ) — صفحة 144
مساهمون: محمد بن جعفر النرشخي
ص١٤٤