( 1 ) 3 - و از آن جمله دعاى حضرت آدم عليه السلام به روايتى ديگر است در هنگامى كه به او از جانب پروردگار كلماتى چند رسيد .
ابن طاوس گويد كه : ممكن است كه مراد به كلمات ، اين دعا و دعاء سابق هر دو باشد و دعا اين است :
اى پروردگارا اى پروردگارا اى پروردگارا بر نمىگرداند خشم ترا مگر بردبارى تو و خلاصى نمىدهد از عذاب تو مگر زارى نمودن به سوى تو مطلب من « 1 » آن چنان مطلبى است كه اگر عطا كنى تو آن را به من پس ضرر نمىرساند به من آنچه ندادهاى و محروم كردهاى مرا از آن و اگر محروم كنى مرا از آن پس نفع نمىدهد مرا آنچه دادهاى تو آن را به من خداوندا بدرستى كه من سؤال مىكنم از تو رسيدن به بهشت را و پناه مىبرم به تو از آتش جهنم اى صاحب عرش بلند و شريف اى صاحب بزرگى و بخشش بلند و بزرگ اى صاحب پادشاهى با مباهات و منقبت دائمى اى خداى عالميان اى فريادرس فريادرس طلبان اى فرود آمده به او هر حاجتى اگر هستى تو خشنود از من پس زياده گردان تو خشنودى از من را و نزديك گردان مرا به نزد خود كمال نزديكى و اگر نيستى تو خشنود از من پس به حقّ محمّد و آل او و به حقّ زيادتى احسان تو بر ايشان كه خشنود شوى از من بدرستى كه تو درگذرندهء از گناهان و رحمكنندهاى .
( 2 ) پس آنگاه حضرت ابو عبد اللَّه عليه السلام فرمودند كه اين است آن دعائى كه به او آدم عليه السلام از جانب پروردگار خود رسيد . پس خداى تعالى به بركت اين دعا توبه آدم عليه السلام را قبول نمود و به او وحى فرستادند كه : اى آدم مرا به حقّ محمّد سؤال كردى و حال آنكه او را نديدهاى . پس آدم گفت كه اسم او را ديدم كه با اسم تو بر عرش نوشته بود . زيرا كه بر عرش «
لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ
مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ
» نوشته شده بود . راوى حديث گويد : قسم به خدا كه اين دعا را نه در پنهانى و نه در آشكارا و نه در سختى و نه در رفاهيت نخواندم مگر آنكه خداى تعالى حاجت مرا به بركت اين دعا برآورد
( 3 )
دعاى نوح عليه السلام
و از آن جمله دعاء نوح عليه السلام است .
ابن طاوس عليه الرّحمة گويد كه : در جزو چهارم از كتاب دفع هموم و احزان يافتم كه تاليف احمد بن داود نعمانى است
هامش
( 1 ) حاصل معنى آنكه مطلب من آمرزيدن گناهان و رسيدن به نعمتهاى اخروى است پس هر گاه تو آنها را به من عطا كنى پس به من محروم كردن تو مرا از نعمتهاى دنيوى ضرر نمىرساند . زيرا كه دنيا فانى است و تعب اين به زودى بر طرف مىشود و به هر قسم كه رخ نمايد ، مىگذرد و ليكن چنانچه العياذ باللَّه مرا از آن مطلب محروم سازى و به من نعمتهاى اخروى را نرسانى پس به من نفع نخواهد داد و به كار من نخواهد آمد نعمتهاى دنيوى كه تو آنها را به من عطا كردهاى . زيرا كه آنها به اندك زمانى فانى مىشود و عقوبت اخروى باقى و دائمى خواهد بود . و اللَّه يعلم