قرآن تنها از آن نكوهش شده است . ( 362 392 ) .
در جلد سوم با تفصيل و شرح بيشتر ابعاد و اقسام گوناگون شعر را از نگاه قرآن بررسى مىكند ؛ سرودن شعر در بارهء فضيلتهاى اهل بيت ، مرثيه هاى امام حسين و ديگر ارزشهاى دينى و اخلاقى را ممدوح مىشمارد و بشرح از راز اعجاز قرآن و رمز جذاب بودن آن سخن مىگويد .
در جلد چهارم متن آيات و رواياتى را كه در باره غنا ، موسيقى ، صداى نيكو ، نوحه سرايى و قرآن خوانى آمده است ، نقل مىكند و مطالب سودمندى در پاره اى از موارد بدانها مىافزايد . بدين سان كه در بخش نخست رواياتى كه در تفسير آيات آمده است مىآورد . در بخش دوم احاديثى را ذكر مىكند كه بر حرام بودن غنا دلالت دارد بى آن كه در تفسير آيات قرآن آمده باشد . اين روايات را در شش باب سامان مىدهد . باب هفتم را به قرآن خوانى با صداى حزن آلود و باب هشتم و نهم را به نوحه سرايى بر مردگان اختصاص مىدهد باب دهم را نقل رواياتى سامان مىدهد كه در باره لهو آمده است . همهء اين روايات 257 تاست .
در مجموع ، اين بخش از كتاب جامع و از جهاتى سودمند است . در پايان مؤلف محترم تنبيهاتى در بارهء موسيقى آورده است .
كتاب نظرى به موسيقى از طريق كتاب و سنت به طور كلى جامع و از جهاتى سودمند است و اطلاعات مفيد و گسترده اى در اختيار خواننده مىگذارد . با اين حال اشكالات فراوانى دارد كه بررسى آنها را به مجالى ديگر وا مىگذاريم .
سيد على حسينى
غنا ، موسيقى ( عربي - فارسي ) — صفحة 2157
مساهمون: مركز تحقيق مدرسة ولي العصر ( عج )
ص٢١٥٧