فرمان داد ، هيچ كس نمىتواند فتوا به حرام بودن حلالى دهد مگر اين كه فتوايش مستند به كتاب ، سنت صحيح و يا اجماع امت باشد ، از اين رو ، استدلال به احاديث ضعيف ، بى اثر است و در مواردى كه حديث صحيح يا آيه اى از قرآن بر حرام بودن موضوعى دلالت نكند ، حكم الهى ، حليت آن موضوع است .
نويسنده در فصل اول ، دلايل حلال بودن غنا را مىآورد و به تفصيل در سند و دلالت روايات مربوط داد سخن مىدهد ، وى در اين باره پنج حديث از پيامبر اكرم ( ص ) و سه حديث از خليفهء دوم نقل كرده كه اسناد آنها را صحيح مىداند . از ويژگيهاى اين اثر آن است كه در بحث از سند و دلالت احاديث ، بويژه سند ، از روشى فنى و استدلالى برخوردار است .
( ص 36 - 42 ) .
در ادامهء همين فصل سخنان تنى چند از صحابه و تأييد يا تغنّى آنها را مىآورد و آنگاه از خوانندگى و برگزارى مجالس غنا و موسيقى تابعان با سليقه ها و عقايد و روشهاى مختلفى كه داشتهاند سخن مىگويد و بدين سان مىخواهد اجماع صحابه ، تابعين و ائمه مسلمين را به دست آورد .
بخش دوم اين فصل در بارهء دايره زدن است ، نويسنده ، آن را از سنتهاى پيامبر خدا دانسته و رواياتى براى اثبات آن آورده است . از نگاه وى تنها جاهلانى كه با سنّت آن حضرت مخالفت مىورزند آن را حرام دانستهاند و ايشان مشمول حديث صحيح « من رغب عن سنّتي فليس منّى » خواهند بود . مؤلف در اين قسمت بر آنان كه به حرمت دايره زدن فتوا دادهاند مىتازد و از طرق مختلف روايتى از پيامبر خدا نقل مىكند كه « انّ محرّم الحلال كمحلَّل الحرام » .
غنا ، موسيقى ( عربي - فارسي ) — صفحة 2577
مساهمون: مركز تحقيق مدرسة ولي العصر ( عج )
ص٢٥٧٧