اصل سوم : امامت
همانطور كه سابقاً اشاره شد عمده چيزى كه شيعه اماميه را از ساير فرق مسلمين ممتاز مىكند همين مسألهء امامت است ؛ در حقيقت تفاوت اصلى و اساسى همين است و بقيهء تفاوتهايى كه ميان اين دسته و ساير دستههاست جنبهء فرعى و عرضى دارد ، و درست مانند تفاوتهايى است كه مثلًا بين مذاهب اربعهء اهل سنّت ( حنفى ، شافعى ، مالكى ، حنبلى ) وجود دارد .
و نيز اشاره شد كه « امامت » از نظر شيعه يك منصب الهى همچون « نبوّت » است كه خداوند به هر كس بخواهد مىبخشد و به وسيلهء پيامبر خود او را براى اين مقام تعيين مىفرمايد .
اماميه معتقدند خداوند متعال به پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله دستور داد على عليه السلام را براى جانشينى خود به مردم صريحاً معرفى نمايد ، از طرفى پيغمبر هم مىدانست كه قبول اين معنا ممكن است براى عدّهاى از مردم سنگين باشد ؛ زيرا همهء مردم از نظر ايمان و اعتقاد به مقام عصمت و پاكى او از هر گونه هوا و هوس ، يكسان نيستند ، ممكن است بعضى از افراد اين انتخاب را مولود محبّت شخصى پيغمبر صلى الله عليه و آله و جنبه خويشاوندى و دامادى على عليه السلام نسبت به آن حضرت ، تصور كنند .
ولى با اين حال خداوند اين موضوع را مانع از اين ندانست كه پيغمبرش از ابلاغ اين حقيقت خوددارى نمايد و لذا صريحاً در آيهء زير دستور ابلاغ فرمان