نگاهى در سخنانى كه در ستايش ابوذر رسيده است تا بدانيم آيا با آنچه بدان متهم شده سازش دارد ؟
از ميان ستايشهاى ياران پيامبر از او - پس از تبعيد شدنش و پس از رنج و كوششى كه بر سر آن دعوت بر خويش هموار كرد - كافيست كه نگاهى بيفكنيم به سخن سرورمان امير مؤمنان ( ع ) كه به او گفت : تو براى خدا خشم گرفتى پس اميد به همان كس دار كه برايش خشم گرفتى راستى كه اين گروه از تو بر دنياى خويش ترسيدند و تو از ايشان بر دين خود هراسيدى . . . تا پايان آنچه در صفحهء گذشت .
اين جملهء زرين هنگامى از دهان امام ( ع ) به در آمد كه ابوذر پس از زير و بالا نگريستنهاى انديشمندانه راهى را كه درست مىشمرد برگزيده و پس از آن ديگر چيزى براى او نمانده بود مگر آوايى ناتوان كه ديدار كنندگان او در تبعيدگاه - ربذه - از وى مىشنيدند و كارى سترك نميتوانست انجام دهد و آن گاه سخن على ( ع ) آشكارا مىرساند كه خشم ابوذر براى خدا بوده و او بايد اميد به همان كس بندد كه براى او خشم گرفته و اين امر ، فرع خشنودى خداى پاك است از آنچه او در راه آن ، رنج و كوشش را بر خود هموار كرد و مردم را به سوى آن خواند .
و فرع بر اينكه آنچه را او به زبان آورد و آن گروه را خشمگين كرد يك دعوت دينى خالص باشد در برابر آزمندىهاى صدرصد دنيا پرستانه ، كه ابوذر بر دين خويش از آن بترسيد و آن گروه بر دنياى خويش از آن بهراسيدند و او را با كينه توزيها بيازموده و به دشتها تبعيد كردند و نيز مىرساند كه فردا او سود مىبرد و آن گروه بر وى رشك بردند و آنگاه كداميك از اينها هست كه با كمونيسم يا همان مسلكى سازگار باشد كه ما ديگرى مطلق است و ميان آن با خواستن خشنودى خداى برتر هيچگونه