و در قول او ( لُعِنُوا فِي الدُّنْيا والآخِرَةِ ) ( 1 ) مبالغه است در منع و نهى از قذف محصنات به آن كه موجب بعد است از رحمت الهى در دنيا و آخرت وسبب عقوبت عظيم است .
ومراد از عذاب عظيم ( 2 ) عقوبت دنيويست كه حد است يا عذاب اخروى يا هر دو و در اختيار صيغه ء ماضى در لعنوا مبالغه است در تحقق وقوع آن .
و اين آيت دلالت مىكند بر تحريم قذف محصنات و بر آن كه از جمله ء كباير است .
هامش
( 1 ) مراد از ( لُعِنُوا فِي الدُّنْيا ) جلد هشتاد تازيانه است ومراد از لعن در آخرت عذاب به آتش دوزخست .
( 2 ) بلكه مراد از عذاب عظيم عذاب آخرتست و اعاده آن پس از قول او ( والآخِرَةِ ) براى بيان شدّة عذاب آخرت است از عذاب دنيا .
بلكه مراد از عذاب آخرة عذابى است كه براى روح بشر در عالم برزخ تهيه شده است .
ومراد از ( عَذابٌ عَظِيمٌ ) عذاب روز معين است و آن روزيست كه روح انسانى داخل به كالبد انسانى بوده و در اثر كمال سلطنت پروردگار عالم مشغول اداى شهادت به ضرر خود خواهد شد چنانچه مىفرمايد ( يَوْمَ تَشْهَدُ عَلَيْهِمْ أَلْسِنَتُهُمْ وأَيْدِيهِمْ وأَرْجُلُهُمْ بِما كانُوا يَعْمَلُونَ ) الخ ) .