الاية التاسعة قوله تعالى فى سورة البقرة : ( والْوالِداتُ يُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كامِلَيْنِ لِمَنْ أَرادَ أَنْ يُتِمَّ الرَّضاعَةَ وعَلَى الْمَوْلُودِ لَهُ رِزْقُهُنَّ وكِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ لا تُكَلَّفُ نَفْسٌ إِلَّا وُسْعَها لا تُضَارَّ والِدَةٌ بِوَلَدِها ولا مَوْلُودٌ لَهُ بِوَلَدِهِ وعَلَى الْوارِثِ مِثْلُ ذلِكَ فَإِنْ أَرادا فِصالًا عَنْ تَراضٍ مِنْهُما وتَشاوُرٍ فَلا جُناحَ عَلَيْهِما وإِنْ أَرَدْتُمْ أَنْ تَسْتَرْضِعُوا أَوْلادَكُمْ فَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ إِذا سَلَّمْتُمْ ما آتَيْتُمْ بِالْمَعْرُوفِ واتَّقُوا الله واعْلَمُوا أَنَّ الله بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ) ( 233 ) .
يعنى ومادران شير مىدهند فرزندان خود را دو سال تمام از براى آن كسان كه خواهند كه تمام كنند شير خوردن فرزند خود را يعنى پدران . وواجبست بر آن كسان كه زاييده شده است آن فرزند از براى ايشان يعنى پدران . دادن خورش مادران كه شير مىدهند فرزندان را وپوشش ايشان بطريق راستى چنان كه مناسب حال ايشان باشد زيرا كه تكليف كرده نمىشود هيچ نفسى مگر به آن چه مقدور او باشد كه ضرر نرساند مادر به فرزند خود در شير ندادن و نه پدر به فرزند خود در ندادن مأكول وملبوس به ايشان . وواجبست بر وارث آن پدر كه آن فرزند باشد بعد از مردن پدر مانند آن مذكور شد . يعنى واجب است بر وصى آن فرزند كه از ميراث او كه از مال پدر به او رسيده مأكول وملبوس مادر او را كه او را شير مىدهد تربيت كند . پس اگر خواهند پدر و مادر باز كردن فرزند خود را شير از روى رضا وخشنودى هر دو در آن و از روى مشاورت كردن ايشان با هم در آن باب وخاطر قرار دادن بر آن پس گناهى نيست بر ايشان در آن . و اگر خواهيد اى پدران آن كه زنان ديگر شير دهند فرزندان شما را پس نيست گناهى بر شما وقتى كه تسليم كنيد به آن زنان آن چه مىداديد به مادر ايشان اگر ايشان شير مىدادند فرزندان شما را به راستى وپرهيزكارى نمايند از عقوبت خداى تعالى وبدانيد آن كه خداى تعالى به آن چه مىكنيد از نيك و بد بيناست .
تفسير شاهي ( توضيح آيات الأحكام ) ( فارسي ) — صفحة 377
مساهمون: أبي الفتح الجرجاني
ص٣٧٧