رفعت من نمىرسد . )
و اگر سكوت كردم براى آن بود كه مىدانستم اگر لب به سخن گشايم :
لاضطربتم اضطراب الارشية فى الطوىّ البعيدة .
( هرآينه بسان ريسمان لرزان در چاه نگران شويد . ) « 2 »
ابو الطفيل مىگويد « 3 » : على خطبه مىخواند و مىفرمود :
فو اللّه لا تسألون عن شئ الّا اخبرتكم و سلونى عن كتاب اللّه ، فو اللّه ما من آية الّا و انا اعلم أبليل نزلت ام بنهار . . .
( از من بپرسيد به خدا سوگند از هرچه پرسيد پاسختان گويم ، از كتاب خدا بپرسيد به خدا سوگند كه نيست آيهاى مگر به نزول آن در شب و يا روز ، دشت يا كوه آگاهم . )
اگر اوست كه ضرب المثل است : « قضيه و لا أبا حسن لها » « 4 » و اگر خطاب به كميل به سينه مبارك اشاره مىكند كه آن گنجينهاى است و اى كاش آن را يا بندگانى بود كه اگر به هوشمندى مىرسيد اطمينانى به دو نداشت چرا كه او دين به دنيا داده و اگر به صالح و مطيعى برمىخورد او را سزاى آموختن نمىيافت و مىفرمود :
كذلك يموت العلم بموت حامليه .
( دريغا كه دانش با مرگ دانشمندان مىميرد ) « 5 »
هامش
( 2 ) . خطبه 5 .
( 3 ) . الاتقان 2 / 187 ، تفسير البرهان 4 / 139 دلائل الصدق 2 / 14 - 18 .
( 4 ) . التفسير و المفسرون 1 / 89 .
( 5 ) . خطبه 147 / 139 .