« به خدا قسم ، اگر حسن و حسينم چنين مىكردند هرگز با آنان به نرمى برخورد نمىكردم و پا بر حق نمىنهادم مگر آنكه حق را از آنان بستانم و باطل را از ستم آنها نابود كنم . »
قريشيان ، سرور پيامبران را آزار نمودند ؛ از زادگاهش بيرون راندند ، و عليه او جنگيدند اما آن هنگام كه بر آنان چيره گرديد فرمود :
« برويد شما رها و آزاديد و من از شما درگذشتم . »
اصحاب جمل نيز از آنچه قريشيان بر سر پيامبر اسلام ( ص ) آوردند در مورد حضرت على ( ع ) فروگذار نكردند و حضرت نيز مانند پيامبر چون در ستيز با دشمن خود پيروز گشت آنان را بخشود و از امثال عمرو ابن عاص و بشر بن ارطاة نيز درگذشت و در داستان « صفين » آب را بر اهل شام گشود پس از آنكه پيشتر آب را بر حضرت بسته بودند .
در والايى منزلت و بزرگى شخصيّت حضرت همين بس كه نخستين مردى بود كه در نماز جماعت با پيامبر اكرم ( ص ) در آغاز نهضت اسلام شركت نمود و هنگامى كه سرايى جز منزل پيامبر اسلام نداشت در آن نماز مىگزارد . دورانى كه تنها رسول خدا و امير مؤمنان و خديجهء كبرى ، نداى توحيد و شهادت بر رسول خدا سرمىدادند .
نسائى كه از صاحبان صحاح ششگانه اهل سنت است ، در كتاب خصائص خود آورده است :
« مردى به نام عفيف كندى : سه نفر را مىبيند كه براى بار اول نماز مىخوانند و خطاب به عباس بن عبد المطلب مىگويد :
مسأله شگفتى است . عباس در پاسخ به او مىگويد : به خدا سوگند ، در پهنهء زمين تنها همين سه نفر دين اسلام را پذيرفتهاند » .
دكتر على سامى نشّار در مقدمهء جلد دوم كتاب خود به نام « رشد انديشه فلسفى در اسلام » مىگويد :
امامت على ( ع ) در آينه عقل و قرآن ( فارسى ) — صفحة 53
مساهمون: محمد جواد مغنية
ص٥٣