مىبوييد . در كودكى در دامن رسول خدا مىنشست ، در آغوش پرمهر حضرت قرار مىگرفت و پيامبر او را به سينه مباركش مىفشرد ؛ او را نوازش و در كنار خود مىنشاند حتى لقمه طعام را در دهان مبارك خود مىجويد و سپس در دهان على قرار مىداد يعنى در واقع مانند مادرى كه به فرزند خردسال خود غذا مىدهد .
در تاريخ زندگى حضرت رسول اعظم ( ص ) مسلّم است كه خداوند سبحان زمانى كه حضرت دوران شيرخوارى را سپرى كرد يكى از بزرگترين فرشتگان خود را همراه وى نمود تا شبانهروز حضرت را به سوى اخلاق نيكو و صفات كمال انسانى رهنمون گردد و خداى تعالى نعمت همراهى حضرت رسول را به على ( ع ) از كودكى عطا فرمود « 5 » . او مانند خردسالى كه از مادر خود جدا نمىشود دائما همراه و دنبال پيامبر بود .
حضرت هر روز از اخلاق و دانش خود به وى مرحمت مىفرمود و او را مأمور به تبعيت و اقتداء مىنمود بهطورى كه بافت وجودى او را به يك ساختار محمدى قرآنى الهى تبديل كرد . اينجاست كه راز اين فرمايش امام على ( ع ) روشن مىشود :
ذاك القرآن الصامت و انا القرآن الناطق .
( او قرآن ساكت است و من قرآن گويا . )
و با اين گفتار معروف حضرت :
سلوني قبل ان تفقدونى .
هامش
( 5 ) . عبد الرحمن شرقاوى كه يكى از اديبان بزرگ مصرى است و تأليفات بسيارى نيز دارد در مورد امام على ( ع ) مىگويد : « على ( ع ) در سن هشت سالگى ، آنگاه كه نه پيامبرى مبعوث شده بود و نه وحيى نازل ، هماره از صفات نيكوى پسر عموى خود سخن مىگفت چنان كه عشق او را در دلها مىپروراند و زبانها را به تعظيم و تكريم حضرتش مىگشود . به عبارت ديگر ، على ( ع ) بدين وسيله زمينهء دعوت به اسلام را پيش از ظهور اسلام ايجاد مىنمود » . ( مؤلف رحمة اللّه )