قائل باشد .
مىپرسند : چه رابطهاى بين « قرآن و حضرت محمد ( ص ) » از يكسو و « قرآن و امام على ( ع ) » از سوى ديگر وجود دارد كه لازمهء نفى علم از امام ، نفى علم از قرآن و حضرت محمد ( ص ) است ؟
پاسخ اين پرسش را هر مسلمان و هر آشناى به تاريخ اسلام نيز مىداند و حتى اهل سنت گفتهاند كه على « ترجمان قرآن » و زبان گوياى آن است .
او راه روشن به علم پيامبر اكرم ( ص ) است و چنان كه عايشه گفت : « على عالمترين مردم به سنت رسول اعظم ( ص ) است . »
پس اگر على جاهل به قرآن و سنت باشد ، دانا و عالم از اصحاب پيامبر اكرم ( ص ) كيست ؟
و اين علوم اسلامى كه براى تدريس و تحصيل آنها دانشگاههاى بسيارى تاكنون تأسيس شده و هزاران كتاب خرد و كلان تأليف گرديده ؛ چگونه در اين زمين پهناور گسترش يافت ؟
پس اگر امام علم قرآن و سنت را نمىدانست ، اين سيل علوم از كجا به مردم سرازير شد ؟ او كه از خاصان و نزديكان پيامبر و مخلصترين بندگان بارگاه احديت و نسبت به ديگران پيشتاز به اسلام بود .
پيامبر اكرم ( ص ) فرمودند : « جايگاه على نزد من مانند وجود سر بر بدنم مىباشد . « 12 » »
ابوبكر مىگويد : از پيامبر شنيدم كه فرمود : « مقام على پيش من ، همچون مقام من نزد پروردگارم است » « 13 »
هامش
( 12 ) . ذخائر العقبى فى مناقب ذوى القربى ص 64 .
( 13 ) . همانجا .