هجرت ، دار دنيا را وداع كرد ، و بر اثر ضربتى كه بر فرقش زدند به شهادت رسيد ، اين ضربت را « ابن ملجم مرادى » - لعنت خدا بر او باد - در مسجد كوفه بر آن حضرت وارد ساخت ، امام على ( عليه السّلام ) سحر شب نوزدهم ماه رمضان سال چهلم هجرت ، از خانه به سوى مسجد روانه شد ، ابن ملجم از آغاز آن شب در كمين آن حضرت بود ، آن حضرت ( طبق معمول ) به مسجد آمد و مثل هميشه خفتگان را براى نماز بيدار مىكرد ، ابن ملجم در ميان خفتگان بيدار بود وى خود را به خواب زده و كارش را پنهان نموده بود كه ناگهان برخاست و به على ( عليه السّلام ) حمله كرد و شمشير زهرآگين خود را بر فرق مقدّس على ( عليه السّلام ) وارد نمود . على ( عليه السّلام ) پس از اين حادثه ، بسترى شد تا اينكه در ثلث آخر شب بيست و يكم ، مظلومانه به لقاى حق پيوست و شهد شهادت نوشيد [ ولى طبق مدارك متعدد ، آن حضرت در محراب عبادت ، هنگام نماز ، ضربت خورد ] . « 1 »
آن بزرگوار قبلا از چنين حادثهاى آگاه بود و به مردم خبر مىداد ، ( چنان كه در اين باره رواياتى ذكر مىشود ) . به دستور خود آن حضرت ، كار غسل و كفن نمودن آن حضرت را دو پسرش حسن و حسين ( عليهما السّلام ) انجام دادند ، سپس جنازهء آن حضرت را به سوى سرزمين « غرى » يعنى نجف كوفه بردند و در آنجا به خاك سپردند و طبق وصيت آن حضرت ، قبرش را پنهان نمودند ) زيرا آن حضرت مىدانست كه بعد از او ، بنى اميّه روى كار مىآيند و بر اثر دشمنى و كينهتوزى و خباثتى كه دارند به هرگونه كار زشت ( حتى نبش قبر و توهين به جنازه ) دست مىزنند ، از اينرو قبر آن حضرت در دوران زمامدارى بنى اميّه ، همچنان مخفى بود تا اينكه امام صادق ( عليه السّلام ) پس از روى كار آمدن بنى عباس ، آن را نشان داد « 2 » وقتى كه از مدينه به سوى « حيره » ( سه منزلى
هامش
( 1 ) - مدارك متعدد بيانگر آن است كه : آن حضرت را در محراب مسجد ، در حالى كه نماز مىخواند ضربت زدند . در اينجا به ذكر چند مدرك مىپردازيم : كشف الغمه ، ج 2 ، ص 63 . امالى طوسى ، ج 9 ، ص 650 . بحار ، ج 41 ، ص 205 و 206 .
( 2 ) - گرچه بنى عبّاس در ظلم و جنايت ، كمتر از بنى اميّه نبودند ، ولى در آغاز تا حدودى ظواهر را حفظ مىكردند .