پيوند هارون با موسى عليه السّلام تشبيه كرد ، از اين رو كه پيامبرى كه بهترين مخلوق خدا است ، تنها مقام نبوّت را ، از على عليه السّلام استثناء نمود .
على عليه السّلام بر اساس آيهء مباهله ( 61 آل عمران ) به عنوان جان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله معرّفى شده ، و منظور از « نفس » ( جان ) در آن آيه ، غير از على عليه السّلام نيست .
سپس از آيهء
« إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ . . . »
( 55 مائده ) بپرس ، كه اعتبار و مقام ارجمند على عليه السّلام را در آن مىنگرى .
آيهاى كه مقام ولايت ( و رهبرى ) را به خدا اختصاص داده ، و سپس به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و بعد از او به پاكمرد روزگار ، على عليه السّلام مخصوص نموده است .
اى على ! تو آنچنان در قلّهء عالى ارزشها ، داراى درجاتى هستى كه درجه پائين آن را نمىتوان پيمود .
اى برادر مصطفى ! من داراى گناهانى هستم كه خار چشم [ و ابر تيره در برابر نور معنويّت ] مىباشند ، و اين تو هستى كه آن خار را بر طرف ساخته و به چشمانم نور مىبخشى .
چگونه گنهكاران از كيفر گناهانشان بهراسند ، با اينكه خداوند بوسيلهء تو ، نجاتبخش گرفتاران است » .
6 - دو شعر جالب ديگر
سبط بن جوزى [ كه از علماى معروف اهل تسنّن است ] در كتاب تذكره مىگويد : از جدّم شنيدم كه در مجالس موعظهء خود در بغداد در سال 596 ه ق ، دو شعر را كه سروده بود مىخواند . اين دو شعر را در كتاب « تبصرة المبتدى » ذكر كرده و آن اين است :
اهوى عليّا و ايماني محبّته * كم مشرك دمه من سيفه و كفا
ان كنت و يحك ، لم تسمع فضائله * فاسمع مناقبه من هل اتى و كفى