نبوده وهر گز ميان آنان اختلاف ونزاعي صورت نگرفته است .
سخن كه بدين جا كشيد ، أبو جعفر رحمه الله گفت : من چندى پيش به خط خود
سخن يكى از زيديه را در اين باره به عنوان نقض ورد بر أبو المعالي جوينى در
اين نظري كه براي خود اختيار نموده به صورت تعليقه نوشته أم ، واينك آن را به
شما مى دهم تا با تأمل در آن ، از سخن گفتن درباره سخنان اين فقيه بي نياز باشم ،
زيرا من در خود در دى را احساس مى كنم كه مانع از گفتگوى بسيار است به ويژه
اگر سخن به جدل وسر سختى دشمن بيانجامد . سپس از ميان كتابهاى خود
جزوه اى را بيرون آورد كه آن را در آن مجلس خوانديم وحاضران را خوش
آمد ، ومن خلاصه آن را در اينجا مى آورم :
پاسخ أبو جعفر نقيب به مسأله عدالت صحابه وعدم جواز لعن آنان
أبو جعفر گويد : اگر نه اين بود كه خداوند دشمنى با دشمنان خود را مانند
دوستى با دوستانش واجب نموده ودر ترك آن بر مسلمانان سخت گرفته ، - چرا
كه عقل بدين كار رهنماست وخبر درست در اين مورد رسيده كه فرموده : لا تجد
قوما يؤمنون بالله واليوم الآخر يوادون من حاد الله ورسوله ولو كانوا آباءهم
اوابناءهم اواخوانهم اوعشيرتهم . ( 1 ) ( هرگز قومي را كه به خدا وروز قيامت ايمان
آورده اند نخواهى يافت كه با دشمنان خدا ورسول أو دوستى كنند گرچه پدران
يا فرزندان يا برادران يا خويشانشان باشند ) ، وفرموده : ولو كانوا يؤمنون بالله
والنبي وما انزل اليه مااتخذوهم أولياء ( 2 ) ( واگر به خدا وپيامبر وآنچه به أو نازل
شده ايمان داشتند كافران را دوست نمى گرفتند ) ، وفرموده : لا تتولوا قوما غضب
هامش
( 1 ) - سوره مجادله / 22 .
( 2 ) - سوره مائده / 81 .