خوددارى نمايد . ( 1 )
39 - ابن أبي الحديد در جايى ديگر از همين أستاذ خود أبو جعفر نقيب پس از
يك سخن طولانى چنين نقل مى كند :
واما علي عليه السلام در كوفه كشته شد پس از آن كه شربت تلخ مشكلات را سركشيد
وآرزوى مرگ نمود ، واگر ضربت ابن ملجم به تأخير مى افتاد آن حضرت از
شدت غم واندوه جان مى داد . سپس دو فرزندش يكى با سم وديگرى با شمشير
كشته شدند وپسران ديگرش به همراه برادر در سرزمين كربلا به شهادت رسيدند
وزنان شان را بر شتران بي جهاز سوار نموده وبه اسارت به شام بردند ، وپس از آن
فرزندان وبازماندگان شان چندان با قتل ودار وآوارگى در شهرها وبي حرمتي
وزندان وشكنجه روبرو شدند كه زبان از وصف حقيقت آن عاجز است . . . ( 2 )
40 - ونيز از وى نقل كرده است كه گويد : بدان كه همه خونهايى را كه
رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم با شمشير علي عليه السلام وديگران بر زمين ريخت ، عربها پس از آن
حضرت همه آن خونها را تنها به گردن علي بن أبي طالب عليه السلام انداختند ، زيرا در
شرع وسنت آنها در ميان خاندان پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم جز علي عليه السلام كسى شايسته آن نبود
كه آن خونها را به گردن أو اندازند ، واين عادت عربهاست كه چون از آنان كشته
شوند خون آنها را از قاتل شان طلب كنند واگر قاتل بميرد يا دسترسى به أو
نداشته باشند ونتوانند از أو خون خواهى كنند سراغ نزديكترين فرد به أو از خاندان
هامش
( 1 ) - شرح نهج البلاغة 10 / 223 . ظاهرا أبو جعفر نقيب در اين سخن شيرين ودل نشين قصد سياسي
داشته ومى خواسته در حين گفتن پاسخ ، مظلوميت آن حضرت را نيز گوشزد نمايد . ولى حقيقت اين است
كه گرايش مردم از همه طبقات به آن حضرت ، صرفا به دليل جانب دارى از مظلوم نبوده است ، بلكه هر
يك از مردم در هر فنى ودانشى ومعرفتي كه هستند آن حضرت را سرآمد در آن مى بينند وقهرمان آن
به شمار مى آورند ، از اين رو حس قهرمان طلبي بشرى نيز گرايش انسانها را به سوى آن حضرت تشديد
نموده است . ( م )
( 2 ) - شرح نهج البلاغة 7 / 175 .