وآن را نكوهش مى كنند وخشم ونفرت خود را از آن ابراز مى دارند ، زيرا
نسبت به همقطاران وهمسايگان خود رشك مى برند ، واحدى از آنان را قانع به
زندگى خود وخشنود از حال ووضع خويش نتوان ديد بلكه پيوسته در پى
افزون طلبي وترقى وپيشرفت است .
اينك با دانستن اين مقدمه ، روشن است كه علي عليه السلام مردى است داراى
استحقاق ولى محروم بلكه أو أمير وآقا وبزرگ أهل استحقاق ومحرومان
است ، ومعلوم است كه مظلومان وستمديدگان وپايمال شدگان ، در حق
يكديگر تعصب مىورزند وهمگروه ويك دست بر عليه كساني هستند كه أهل
روزى فراوان وبرخوردار از دنيا مى باشند كه به آرزوها وخواسته هاى خود
رسيده اند ، زيرا همگى در دردمندى ومشكلات ونيز در تعصب وخشم ونفرت
وهمچشمى بر ضد كساني كه از آنان بالاترند وآنان را مقهور خويش ساخته اند
واز دنيا كأم يابند شريك مى باشند .
وهنگامى كه اين محرومان با آن كه در مقام ومرتبه يكسانند نسبت به هم
تعصب مىورزند پس چه گمان دارى زماني كه يكى از آنان مردى باشد
بلند پايه ، والامقام ، در كمال شرافت ، جامع همه فضائل وحاوي همه خصائص
ومناقب ودر عين حال محروم ومحدود كه دنيا زهر خود را به كامش ريخته
وشرنگ خويش را جرعه جرعه به أو نوشانده است ، وأو از دنيا رنجها ديده
وستمها كشيده ، وزير دستانش بر أو برترى جسته اند ، وكسى كه از نظر أو
شايستگى حكومت وسلطنت نداشته وهرگز به فكر أو هم خطور نمى كرد كه
وى بدان مقام دست يابد وهيچ كس هم چنين انتظارى در حق أو نداشت بر أو
وفرزندان وخاندان وخويشان وهوادارانش حكم براند ، وسر انجام اين مرد
بزرگ در محراب خود به شهادت برسد وفرزندانش پس از أو كشته شوند
وحريم وزنانش به اسارت روند وخاندان وپسر عموهايش را تعقيب كنند وهمه
الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 929
مساهمون: حسين استاد ولي
ص٩٢٩