كردى . پناه بر خدا ! آيا به رستاخيز ايمان ندارى ؟ آيا از سختگيرى حساب
وباز خواست نمى ترسى ؟
اى كه در ميان ما از خردمندان به شمار بودى ، چگونه اين نوشيدنيها
وخوراكيها را در گلو فرو مى برى در صورتي كه به خوبى مى دانى حرام مىخورى
وحرام مىنوشى ؟ ! واز پول يتيمان وتهيدستان ومؤمنان ومجاهدان كه خداوند
اين أموال را در دسترسشان نهاده وبه واسطه ايشان اين مرز وبوم را پاسدارى
نموده كنيزها مىخرى وزنها مى گيرى ! پس از خدا بترس ومال مردم را به آنان
بازگردان ، چنانچه برنگردانى ودست ستم به تو رسد هر آينه كيفرى دهمت كه
خداوند در برابر تبهكاريت عذر مرا بپذيرد ، وبا اين شمشيرم - كه هر كس را با
آن زدم يكسر به دوزخ رفت - گردنت را بزنم . به خدا سوگند اگر كارى كه تو
كردى حسن وحسين كرده بودند بي گمان مهر از آنان مى بريدم وتا حق را از
چنگشان در نمى آوردم وباطلى را كه پديده زورگويى وستمشان باشد از بين
نمى بردم قرار آشتى با ايشان نمى نهادم . به خداى جهانيان سوگند مىخورم كه
خوش ندارم كه همه آن اموالى كه گرفته اى حلال من بود وآن را براي كسان
خود به ارث مى نهادم . آخر اندكى آهسته بران كه گمان مى رود به پايان زندگى
رسيده اى وبه زودى زير انبوه خاك مدفون شوى وكارهايت همه بر تو نمودار
شود در جايى كه ستمكار فرياد حسرت بردارد وتبهكار در آرزوى بازگشت به
دنيا باشد ولى افسوس كه ديگر جاى گريز نيست . ( 1 )
هامش
( 1 ) - نهج البلاغة ، نامه 41 . اختلاف است كه آيا امام اين نامه را به عبد الله بن عباس نوشته يا
عبيد الله بن عباس يا شخص ديگرى ، براي آگاهى بيشتر بايد به شروح نهج البلاغة مراجعه نمود .