پير مرد گفت : الله أكبر ! اى أبا جعفر ، اگر من بميرم بر رسول خدا وعلى وحسن
وحسين وعلي بن الحسين وارد مىگردم وديده أم روشن مى شود ودلم خنك
مى شود وآرام دل مى يابم وبا شادى وخوشى فرشتگان بزرگوار نويسنده اعمال
را ديدار خواهم كرد اگر جانم به اينجا برسد ، واگر زنده بمانم آنچه را كه مايه
روشنى چشم من است خواهم ديد وبا شما در برترين مراتب انساني ودرجات
بهشتى خواهم بود ؟ !
آن گاه شروع كرد به هاى هاى گريستن تا آن كه روى زمين افتاد وأهل خانه
همه از ديدن حال وى به گريه وناله افتادند . امام باقر عليه السلام پيش آمد وبا انگشتان
مبارك أشك را از پلكهاى أو پاك مى كرد وبه زمين مى ريخت ، آن گاه پير مرد
سر بلند كرد وبه امام گفت : اى فرزند رسول خدا ، فدايت شوم دست خود را به
من بده . حضرت دست خود را پيش برد وأو دست حضرت را برد وروى
چشمها وگونه خود نهاد ، آن گاه پيراهن خود را بالا زد ودست امام را روى شكم
وسينه خود نهاد ، سپس برخاست وگفت : سلام بر شما ، وبه راه افتاد . امام
باقر عليه السلام شروع كرد به پشت أو نگريستن ، سپس رو به آن جمعيت كرد وفرمود :
هر كه دوست دارد به مردى از أهل بهشت بنگرد بايد به اين مرد بنگرد .
حكم بن عتيبه گويد : من هيچ گاه مجلس ماتمى شبيه اين مجلس نديده بودم . ( 1 )
پس از ملاحظه اين اخبار كه مشتى از خروار است بايد دانست كه حضور
پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم وأمير مؤمنان وأولاد أو عليهم السلام بر بالين محتضر از عقائد وويژگيهاى
طايفه اماميه است واين مطلب به اجماع بزرگانشان ونقل متواتر به ثبوت رسيده
وآن را از مسلمات دانسته به گونه اى كه هيچ شك وترديدى در آن راه ندارد تا
آنجا كه اين مسأله در نظر آنان چون يكى از ضروريات مذهبشان به شمار
هامش
( 1 ) - شرح الكافي ، مولى صالح مازندرانى 11 / 415 .