اين حالت گاه در ظاهر آن چيز است مانند رجاست خوك ، وگاه به حسب باطن
آن است وآن رجاست وقذارت معنوي است مانند شرك وكفر . . . وهر چه باشد
رجس يك ادراك نفساني واثرى ادراكي وشعوري است كه از تعلق قلب به
اعتقاد باطل يا عمل زشت بر مى خيزد .
رجسى كه در اين آية است وبا الف ولام معرفه شده است گرچه ذاتا افاده
عموم نمى كند ، زيرا در سياق اثبات به كار رفته ( نه سياق نفى ) اما از آن رو افاده
عموم مى كند كه مفعول اذهاب قرار گرفته است ، زيرا اذهاب در معناى سلب
ونفى رجس است ، وسلب مطلق آن مصداق نمى يابد مگر با انتفاء هر فردى از
رجس ، به ويژه كه در اين آية به ضميمه ويطهركم تطهيرا آمده است ، زيرا معلوم
است كه تطهير به بردن بخشي از پليديها حاصل نمى شود . بنابر اين ، آية كريمه
دلالت دارد بر پاكى أهل بيت عليهم السلام از هر رجسى كه عنوان رجس بر آن صدق كند
وبتوان آن را رجس ناميد ، خواه گناه باشد يا غير گناه ، بلكه هرگونه پيروى هواي
نفس گر چه در مباحات باشد رجس ناميده مى شود وأهل بيت از آن مبرا هستند .
5 - أهل البيت : راغب در مفردات گويد : أهل مرد كساني هستند كه در نسب يا
دين ومانند آن مثل حرفه وخانه وشهر با أو گرد آيند . پس أهل مرد در أصل
كساني هستند كه در يك خانه با أو گرد آيند ، آن گاه در معناى مجازى به كار رفته
وبه كساني كه در نسب با وى يكى باشند گفته شده است . و ( أهل بيت ) هر گاه به
طور مطلق گفته شود درباره خاندان پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم معروف است به دليل آية تطهير .
ونيز در مادة ( بيت ) گويد : ( أصل بيت جايى است كه انسان هنگام شب در آن
مأوى مى گزيند ) چنان كه ( بات ) درباره ماندن در شب و ( ظل ) درباره ماندن در
روز به كار مى رود .
سپس كلمه بيت درباره مسكن گفته مى شود بدون در نظر گرفتن آن كه شب در
الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 235
مساهمون: حسين استاد ولي
ص٢٣٥