تخطي إلى المحتوى الرئيسي

الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 138

مساهمون:

ص١٣٨
انديشمندى ژرف انديش در سخنان أو پيرامون زهد وموعظه ويادآورى وپند واندرز بينديشد وفراموش كند كه آنها از دهان شخصي در آمده كه داراى مقام ومنزلت وامر ونهى وفرمانروايى است ، شك نمى برد كه آنها سخن مردى است كه جز زهد وپارسايى بهره اى وجز سرگرمى به عبادت كارى ديگر ندارد . در كنج كلبه اى خزيده وسر در گريبان فرو برده ، يا به دامنه كوهى پناه گرفته ودست از همه كس شسته ، جز صداى ( ورد ودعاى ) خود نمى شنود وجز خود احدى را نمى بيند ، وهرگز باورش نمى آيد كه اين سخنان از دو لب كسى تراويده است كه غرق كارزار است ، تيغ از نيام كشيده ويلان را گردن مى زند ودلاوران را به خاك وخون مى كشد ، وبا شمشير خون چكان باز مى گردد ، وبا اين حال پارساى پارسايان وصالح صالحان است ، واين از فضائل عجيب وويژگيهاى لطيف أو است كه صفات ضد اضداد را در خود گرد آورده وطبايع گوناگون را در سرشتش به هم پيوند داده است . . . ( 1 ) 13 - فخر رازي : هر كه على را پيشواى ديني خود قرار دهد حقا به دستاويز محكمى در دين ودنياي خود چنگ زده است . ( 2 ) 14 - وهم أو گويد : به تواتر ثابت گشته است كه علي بن أبي طالب عليه السلام ( بسم الله ) را بلند مى خواند . وهر كه در دين خود به علي بن أبي طالب اقتدا كند حقا هدايت يافته است ، به دليل آن كه پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم فرمود : اللهم أدر الحق مع علي حيث دار ( خداوندا ! حق را بر همان محورى بگردان كه على مى گردد ) . ( 3 ) 15 - ابن سينا گويد : علي بن أبي طالب - صلوات الله عليه - كلام گويا وقلب فراگير الهى است ، نسبت أو با ديگر ياران پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم نسبت معقول به محسوس بود ، و
هامش
( 1 ) - مقدمه نهج البلاغة . ( 2 ) - تفسير كبير 1 / 205 . ( 3 ) - همان 1 / 207 .