ترجمه :
آن خانهء آخرت را براى كسانى قرار دادهايم كه در روى زمين ارادهء برترى و فساد ندارند و عاقبت نيكو براى پرهيزكاران است . كسى كه حسنه بياورد ، براى او پاداشى است بهتر از آن و كسى كه سيئه بياورد ، كسانى كه بدى كنند ، جز كيفر كردارشان نمىبينند . آنكه اطاعت از دستور قرآن را بر تو واجب ساخته است ترا به مكه بر ميگرداند . بگو : خداى من به حال كسى كه هدايت آورده و كسى كه در گمراهى آشكار است ، داناتر است . تو اى رسول ، اميدوار نبودى كه خداوند قرآن بر تو نازل كند . جز اينكه رحمت پروردگارت شامل حالت شد ، پس پشتيبان كافران نباش و بعد از آنكه قرآن بر تو نازل شد ، كافران ترا از اطاعت آن باز ندارند و بسوى خدايت فرا بخوان و از مشركين نباش و با خدا خدايان ديگرى مخوان ، جز او خدايى نيست .
هر چيزى هلاك است جز ذات خداوند . فرمان براى اوست و بسوى او برگردانده مىشويد .
شان نزول :
گويند : هنگامى كه پيامبر خدا در مهاجرت بمدينه ، به جحفه رسيد ، اشتياق مكه پيدا كرد . جبرئيل بحضورش آمده ، عرض كرد : اشتياق وطن و زادگاه خوددارى ؟
گفت : آرى . جبرئيل گفت : خداوند ميفرمايد :
« إِنَّ الَّذِي فَرَضَ عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لَرادُّكَ إِلى مَعادٍ »
و به تو وعده ميدهد كه ترا با پيروزى به مكه بر گرداند . پس اين آيه در جحفه نازل شده است و نه مكى است و نه مدنى . مكه را « معاد » گفته است بخاطر عود و بازگشت پيامبر به آنجا .
مقصود :
تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَ لا فَساداً
:
بهشت را براى آن كسانى مقرر داشتهايم كه در روى زمين ارادهء ظلم و تكبر نسبت به بندگان ما ندارند و به معصيت ، مصمم نيستند .
روايت شده است كه : على ( ع ) تنها به بازار مىرفت و گمشدگان را هدايت و