سوگند ياد كرده و براى خود ترديدى باقى نگذاشتهام . آيا شخص ديندار و مطيع ، گناه مىكند ؟ برخى گويند : يعنى جماعت شما و جماعت قبل از شما همه يكى بوده ، بندگان خدا هستيد . وَ أَنَا رَبُّكُمْ فَاتَّقُونِ : من خداى شمايم پس از من بپرهيزيد . فَتَقَطَّعُوا أَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ زُبُراً : اما مردم در دين خود متفرق شدند و هر دستهاى به كتابى گرويدند و ساير كتب را تكذيب كردند . چنان كه يهود به انجيل و قرآن كافر شدند و مسيحيان به قرآن . برخى گويند : يعنى كتابهايى ساختند و به آنها براى اثبات مذهب خود استدلال كردند . اين معنى بنا بر اين است كه « زبُر » و جمع زبور باشد . اما بنا بر قرائت ابن عامر « زبَر » ، جمع « زُبره » يعنى به صورت دستههاى مختلف و فرقههاى گوناگون در آمدند . كُلُّ حِزْبٍ بِما لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ : هر حزب و دستهاى بدين خود خشنود است و خود را بر حق مىپندارد . اكنون پيامبر گرامى اسلام را مخاطب ساخته ، مىفرمايد : فَذَرْهُمْ فِي غَمْرَتِهِمْ حَتَّى حِينٍ : آنها را در جهل و گمراهى خودشان رها كن تا مرگ يا عذابشان فرا رسد . أَ يَحْسَبُونَ أَنَّما نُمِدُّهُمْ بِهِ مِنْ مالٍ وَ بَنِينَ نُسارِعُ لَهُمْ فِي الْخَيْراتِ : آيا اين كافران گمان ميكنند كه مال و اولاد فراوانى كه به آنها دادهايم ، بخاطر پاداش و ثواب و خشنودى خود و لياقت آنها دادهايم ؟ چنين نيست . منظور ما اين است كه آنها را مهلت دهيم و سرانجام آنها را گرفتار كيفر سازيم . نظير اين آيه ، آيهء ديگرى است كه مىگويد : « فَأَمَّا الْإِنْسانُ إِذا مَا ابْتَلاهُ رَبُّهُ
ترجمه تفسير مجمع البيان (فارسى)ج ١٧ — صفحة 57
مساهمون: الشيخ الطبرسي
ص٥٧
حلفت فلم اترك لنفسى ريبة * و هل يأثمن ذو امة و هو طائع