فَأَكْرَمَهُ وَ نَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ »
( هنگامى كه انسان را خداوند مىآزمايد و اكرامش مىكند و متنعمش مىسازد ، مىگويد : خدايم گراميم داشته است : فجر 15 ) سكونى از امام باقر بنقل از پدرانش نقل كرده كه پيامبر خدا فرمود :
خداوند مىفرمايد : بندهء مؤمن به هنگامى كه چيزى از دنيا را بر او سخت مىگيرم ، غمگين مىشود . در اين حال به من نزديكتر است و هنگامى كه دنيا را برايش گسترش مىدهم ، شاد مىشود و در اين حال از من دور تر است » سپس همين آيه را تا
« بَلْ لا يَشْعُرُونَ »
خواند . آن گاه فرمود : اين براى آنها آزمايشى است .
مقصود از خيرات ، منافع پر ارزش است . بر خلاف شرور كه زيانهاى سخت است .
بَلْ لا يَشْعُرُونَ
: بلكه آنها شعور و دقت ندارند . برخى گويند : شعور از راه حواس است و لذا به خداوند شاعر گفته نميشود .