تخطي إلى المحتوى الرئيسي

ترجمه تفسير مجمع البيان (فارسى) — صفحة 110

مساهمون:

ص١١٠

ترجمه :

آيا از زمين خدايانى گرفته‌اند كه حيات مىبخشند ؟ اگر در آسمان و زمين خدايانى جز خداى يكتا بودند ، تباه مىشدند . پروردگار عرش از آنچه وصف ميكنند منزه است . خدا از آنچه مىكند باز خواست نميشود ولى آنها بازخواست مىشوند . بگو برهان خود را بياورند . اين است كتاب اصحاب من و كتاب اسلاف من . بلكه بيشترشان حق را نميدانند و اعراض كنندگانند . پيش از تو هيچ پيغمبرى نفرستاديم مگر به او وحى كرديم كه خدايى جز من نيست . پس مرا بپرستيد ، گفتند : خداى رحمان پسر دارد . منزه است او . بلكه بندگان گرامى هستند كه بگفتار از خدا پيشى نميگيرند و بفرمانش عمل ميكنند . ميداند آنچه جلو رويشان است و آنچه پشت سرشان است و شفاعت نميكنند ، مگر آنكه خدا بپسندد و آنها از ترس وى لرزانند . هر كه از آنها گويد : كه من خدايى جز خدايم چنين كسى را جهنم سزا ميدهيم و ستمگران را اينطور بكيفر مىرسانيم . آيا آنها كه كافر شدند نديدند كه آسمانها و زمين پيوسته بودند و از هم بازشان كرديم و هر چيز زنده‌اى را از آب آفريديم ؟ آيا ايمان نمىآورند ؟

قرائت :

نوحى : كوفيان بجز ابو بكر به نون و ديگران به ياء خوانده‌اند . اما بملاحظهء « و ما ارسلنا » قرائت نون بهتر است . ا و لم ير : ابن كثير بدون واو و ديگران به واو خوانده‌اند .

اعراب :

أَمِ اتَّخَذُوا
: « ام » منقطعه است و معادل همزهء استفهام نيست .
إِلَّا اللَّهُ
: صفت براى « آلهة » يعنى « غير اللَّه » .